ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٧ - در آينه اسماء و القاب

يازده فرزند معصوم، امام مردم خواهند شد و آخرين آنها مهدى (ع) است.»

٢. امّ ابيها؛ يعنى مادر و دل‌سوز پدرش‌[١]

كنيه‌اى است كه پدر بزرگوارش، رسول خدا (ص) وى را بدان خواند. پيامبر (ص) در خردسالى مادر را از دست داد و سراسر عمر عزيزش را به سختى گذراند و تا قبل از ازدواج با حضرت خديجه (س) و حتّى پس از آن، پيوسته مورد آزار مشركان بود يا در جنگ‌ها به اين سو و آن سو مى‌رفت و دشوارى‌هاى بسيار تحمّل مى‌كرد. پس از تولّد دختر عزيزش، فاطمه با اينكه وى كودكى بيش نبود، همواره چون پروانه به گرد شمع، از پدر جدا نمى‌شد و در رفع اندوه او آنچه مى‌توانست مى‌كوشيد و از پدر دل‌جويى مى‌كرد. اگر آن بزرگوار در جنگى آسيب مى‌ديد، فاطمه خردسالش بود كه بر زخم و رنج پدر، مرهم مى‌نهاد و بر آرامش و سلامت جانش اصرار داشت. چون رسول خدا (ص) دل‌سوزى وى را مى‌ديد اشك مى‌ريخت و مى‌فرمود: «او مادر پدرش است.»[٢]

«ام» به معنى مادر و اصل و ريشه است و در حقيقت آن بانو را بايد مادر نبوّت دانست.