ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١١ - شفاعت
خداشناسى حضرت فاطمه (س)
پيامبر اكرم (ص) روزى از دخترش پرسيد:
«فاطمه! چه درخواست و حاجتى دارى؟ هم اكنون فرشته وحى در كنار من است و از طرف خدا پيام آورده است! تا هر چه بخواهى تحقّق پذيرد.»
فاطمه (س) پاسخ داد:
قالت: شَغَلَنى عَن مَسئَلَتِهِ لَذَّةُ خِدمَتِهِ، لا حاجَةَ لِى غَيرُ النَّظَرِ الى وَجهِهِ الكَرِيمِ؛[١]
لذّتى كه از خدمت حضرت حق مىبرم، مرا از هر خواهشى باز داشته است. حاجتى جز اين ندارم كه پيوسته ناظر جمال زيبا و والاى خداوند باشم.»
\*\*\*
شفاعت
«ان كُنتَ تَعمَلُ بِما أمَرناكَ وَ تَنتَهى عَما زَجَرناكَ عَنهُ فَأنتَ مِن شيعَتِنا وَ الّا فَلا؛[٢]
اگر به آنچه به شما امر مىكنيم، عمل مىكنى و از آنچه شما را بر حذر مىداريم، دورى مىكنى از شيعيان مايى و الّا هرگز!!»
آن شخص پس از شنيدن پاسخى كلّى، مضطرب شد و با توجّه به ضعفها و سستىهاى خود گفت: واى بر من كه هميشه در آتش جهنّم خواهم بود، همسرش نگرانى و زارى او را با سخنان مطرح شده، خدمت حضرت زهرا (س) بازگو نمود.
حضرت فاطمه (س) پاسخ داد.
«لَيسَ هكَذا شيعَتُنا مِن خِيارِ أهلِ الجَنَّةِ وَ كُلُّ مُحِّبينا وَ مَوالى أولِيائِنا وَ مُعادى أعدَائِنا وَ المُسلِمُ بِقَلبِهِ وَ لِسانِهِ لَنا لَيسُوا مِن شيعَتِنَا اذا خَالَفُوا أوامِرَنا وَ نَواهينا فِى سائِرِ المُوبِقاتِ وَ هُم مَعَ ذلِكَ فى الجَنَّةَ وَلكِن بَعدَ ما يُطَهَّرونَ مِن ذُنُوبِهِم بِالبَلايا وَ الرَّزايَا أوفى عَرَصاتِ القِيامَةِ بِأنواعٍ شَدائِدِها أو فى الطَّبَقِ الأعلَى مِن جَهَنّمَ بِعَذابِها الى ان نَستَنقِذَهُم بِحُبِّنا وَ نَنقُلَهُم إلى حَضرَتِنا؛[٣]
[از من] به همسرت بگو چنين نيست (كه او قضاوت كرده است). شيعيان ما از بهترين افراد اهل بهشتند و همه دوستان ما و دوستانِ دوستان ما و دشمنانِ دشمنان ما همه در بهشت خواهند بود. آرى كسى كه با قلب و زبان تسليم ما اهل بيت شده؛ امّا از اوامر ما سرپيچى كند و نواهى و موارد پرهيز را محترم نشمرد از شيعيان واقعى ما نخواهد بود.
گرچه اين گروه نيز پس از پاك شدن از گناهان و تحمّل مشكلات روز قيامت و قرار گرفتن اندك زمانى در طبقات بالاى جهنّم و چشيدن عذاب، اهل بهشت خواهند بود و ما به خاطر دوستىشان با ما نجاتشان داده و آنان را به پيشگاه خودمان انتقال خواهيم داد.»
پىنوشتها:
[١]. رياحين الشريعه، ج ١، ص ١٠٥.
[٢]. دشتى، محمّد، فرهنگ سخنان حضرت فاطمه (س)، ص ١٤٩.
[٣]. بحارالأنوار، ج ٦٥، ص ١٥٥؛ تفسير البرهان، ج ٤، ص ٢١.