فلسفه اصلى مخفى بودن قبر حضرت زهرا (س) مربوط مى‌شود به وقايع و جسارت‌هايى كه از طرف خلفاى وقت و اطرافيان خلفا، به آن بزرگوار وارد شده بود، در اين زمينه نقل شده است كه حضرت زهرا (س) زمانى كه وقت رحلتشان نزديك شد و در بستر به حالت احتضار به سر مى‌بردند، حضرت على (ع) بر بالاى بسترشان آمدند و بعد از صحبت‌هايى كه با همديگر كردند، حضرت فاطمه (س) اجازه خواستند تا چند وصيّت به همسرشان على (ع) كنند.[١]

از جمله وصاياى حضرت زهرا (س) به على (ع) اين بود كه فرمودند:

«اى پسرعمو! اگر تا چند ساعت ديگر از دنيا رفتم، جنازه‌ام را شبانه تشييع كن و مراسم تشييع مرا اعمّ از غسل و كفن و نماز خواندن و دفن كردن بايد در محيطى مخفى و پنهان انجام دهيد و فقط به كسانى اجازه در تشييع دهيد كه ظلم و جفا نسبت به من روا نداشته‌اند.»

و حتّى به يك نقل، حضرت زهرا (س) تصريح كردند كه:

«نگذاريد ابى‌بكر و عمر بر من نماز بخوانند و در تشييع جنازه من شركت كنند.»

در اين مورد سيّد اسماعيل حميرى، شاعر (متولّد ١٠٥، متوفّاى ١٧٠ ه. ق.) چنين سروده است:

و فاطمه قد اوصت بان لا يصليا عليها

و ان لا يدنوا من رجا القبر عليا و مقدادا

و ان يخرجو بها رويدا بليل فى سكوت و فى ستر؛

فاطمه وصيّت كرد كه آن دو تن (كه از آنان ناخشنود بود) بر وى نماز نخوانند و به قبر او نزديك نشوند. على و مقداد شب هنگام با آرامى و در خاموشى و پوشيده از ديده‌ها او را به خاك سپارند.

حال بحث در اين است كه علّت اجازه ندادن حضرت زهرا (س) در مراسم تشييع پيكرشان، بيانگر چيست؟

يقيناً حضرت زهرا (س) با اين كارشان مى‌خواستند بار ديگر همانند جريان «فدك» مبارزه جديدى را با وصيّت‌نامه سياسى خويش شروع كنند كه ضربه سهمگينى به حكومت وقت وارد سازند.[٢] فاطمه اطهر (س) با وصيّت خويش افكار خفته مردم مدينه را بيدار مى‌ساختند و توجّه افكار عمومى را نسبت به پايمال كردن حقّ خويش جلب مى‌كردند. از

امام رضا (ع) درباره شيخين سؤال شد. فرمودند:

«ما يك مادر نيكوكار داشتيم كه وقتى از دنيا رفت، از آنان خشمگين بود. ما راضى نمى‌شويم تا او از آنان راضى شود.»

از عبدالله بن حسن نيز به همين تقريب نقل شده است. بدين ترتيب روشن مى‌شود كه حضرت زهرا (س)