اين قضيه يك مسئله شخصى نبود؛ بلكه قضيه اسلام و دين و تجاوز به حريم خدا و رسول خدا (ص) و حقّ و انسانيّت و اسلام مجسّم در او بود؛ زيرا هدف از تجاوز به حريم زهرا (س) منع وى از دفاع از امامت بود. امامت، قوام دين است و يك تصميم الهى قاطع و حقّ امّت مسلمان و حقّ همه انسان‌ها. زهرا (س) پس از آنكه از آن دو اقرار صريح گرفت كه تعدّى و تجاوز نسبت به او، تجاوز به ساحت پيغمبر اكرم (ص) و در نتيجه تجاوز و جسارت به حريم ملكوتى پروردگار است و او حق ندارد كه چنين متجاوزى را مورد عفو و گذشت خود قرار دهد و با بيان اين جمله كه از اينان نزد رسول خدا (ص) شكايت خواهد كرد، آنان را از اين حقيقت آگاه كرد؛ آرى، زهرا (س) پس از اين، آن موضع كوبنده خود را اتّخاذ كرد. سپس براى آنكه به مردم گفته نشود كه زهرا (س) پس از آن به خويشتن بازگشت يا به فلانى پيغام داد كه از آنان راضى شده است، وصيّت كرد كه شبانه دفن شود و از آنجا كه مبادا ادّعا شود كه چون دفن شبانه سنّت است و ناراحتى حضرت زهرا (س) از آنها كم رنگ شود، حضرت زهرا (س) وصيّت كرد كه بر جنازه‌اش حاضر نشوند و بر پيكرش نماز نگزارند و قبرش پنهان بماند. آنها نيز كوشيدند چند قبر را نبش كنند تا به جنازه حضرت دست يابند و بر او نماز گزارند؛ امّا على (ع) مانع آنها شد. در بعضى از منابع آمده: فاطمه (س) از على (ع) به خدا و رسولش پيمان گرفت كه جز امّ سلمه،

امّ ايمن، فضّه، حسنين (ع)، سلمان، عمّار، مقداد، ابوذر و حذيفه كسى بر جنازه حضرت حاضر نشوند؛ امّا مخفى ماندن قبر فاطمه (س) تا امروز و عدم قدرت احدى بر شناخت دقيق آن محل، برهانى درخشان، بر روى‌گردانى زهرا (س) از آنان است. تمام شواهد تاريخى صحيح و معتبر بر كذب پندار تحريف‌كنندگان تاريخ و دشمنان حق تأكيد دارد.

بدين ترتيب روشن مى‌شود كه زهرا (س) حتّى مرگ و تشييع جنازه‌اش را وسيله جهاد و مبارزه در راه خدا و براى خدا و دين و در راه توضيح حقايق براى نسل‌ها قرار داد. نتايج اين مبارزه از همان لحظه‌هاى اوّل آشكار شد. روايت شده:

به محض انتشار خبر دفن زهرا (س) مردم ناله و فرياد سر دادند و همديگر را سرزنش كردند. كسى گفت: پيامبرتان فقط يك دختر در ميان شما گذاشت، اين‌