آن پيغمبرى كه مقامش به اين اندازه است كه خدا در قرآن مى‌فرمايد: «لعمرك». هر وقت من خودم متوجّه اين كلمه مى‌شوم، مبهوت مى‌گردم. خدا مى‌گويد: «لامرك» يعنى به جان تو قسم! چنين پيغمبرى كه خدا او را به جايى كه «قاب قوسين او ادنى» برد و در مقامى كه جبرئيل از رفتن به آن فرو ماند و او گذشت و رسيد به‌ «فَكانَقابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‌،فَأَوْحى‌ إِلى‌ عَبْدِهِ ما أَوْحى‌».

چنين پيغمبرى كه مبعوث شد، خاك و خاكستر بر سرش ريختند و دندانش را شكستند، براى چه؟ براى اينكه من و تو امروز سر به سجده بگذاريم و بگوييم: «سبحان ربى الاعلى و بحمده». نام خدا و تمام انبيا و معارف الهيّه را احيا كرد.

بعد گفت:

«ايّها النّاس! اين فاطمه پاره تن من است، ميوه دل من است.» امانتش را به اين مردم سپرد. بعد نيمه شب اين امانت سپرده را تحويل گرفت، در چه حالى تحويل گرفت؟ اميرالمؤمنين (ع)، كسى كه اگر عالم به هم بخورد دل او به هم نمى‌ريزد. كسى كه تير به پايش رسيد همه جمع شدند، گفتند: نمى‌توان اين تير را از پايش كشيد، مگر در نماز. چون در نماز روحش به جايى مى‌رفت كه گفتنى نيست. چنين كسى كه زخم ديد و آه هم نكشيد، وقتى جنازه را تحويل مى‌داد، گفت: «اى كاش على زنده نبود».

حالا وظيفه ما در روز سوم جمادى الثّانى چيست؟ اين روز، چه روزى است؟ هر جا كه هستيد، اسمى از هيچ كس نباشد، جز فاطمه. فقط اسم، اسم فاطمه زهرا (س) است. اسم قلب سوخته پيغمبر (ص) است.

هر كارى كه مى‌توانيد انجام دهيد. آنها كه مال دارند با مال، آنها كه ندارند با هر قدرتى كه دارند. هر هيئتى كه بيشتر بيرون مى‌آيد مرهم بيشترى بر قلب امام زمان (ع) است. چون من و تو نمى‌بينيم؛ امّا او هر روز مى‌بيند. چه مى‌بيند؟ او هم محلّ قبر را مى‌داند، هم آن كسى را كه در قبر خوابيده است را مى‌بيند. هم مى‌بيند چه كسى با چه وضعى خوابيده است. چه بگويم؟ جنازه را غسل مى‌دهند. بدن افتاده مى‌شود.

تعبيرى درباره حضرت زهرا (س) است كه وقتى حضرت على (ع) بدن ايشان را روى مغتسل گذاشت «كان كالخيال». ديگر چيزى از فاطمه (س) باقى نمانده‌