درباره آيه چهارم، همانند آيه سوم منظور از «كلمات» طبق روايتى كه مفضّل بن عمر، از بزرگان صحابه امام صادق (ع) نقل مى‌كند، اهل بيت (ع) مى‌باشند و منظور از «اتَمَهُنَّ» نُه امام ديگر از اولاد امام حسين (ع) مى‌باشند. امام صادق (ع) همچنين طبق روايتى مى‌فرمايد: «نحن الكلماتُ؛ ما آن كلماتى هستيم كه خداوند در قرآن به آنها اشاره مى‌فرمايد.»[١]

حال چگونه ممكن است كه اشخاصى در منطق وحى كلمات الهى ناميده شوند و انبيا به آنان متوسّل گردند؛ ولى خودشان عارى از ولايت باشند؟! حضرت زهرا (س) از اين كلمات مى‌باشد.

درباره آيه پنجم نيز روايات بسيارى ميان شيعه و سنّى مطرحند كه منظور از «مودّت قربى» محبّت اهل بيت (ع) مى‌باشد. اين مودّت هم‌سنگ و هم‌وزن اجر رسالت محمّدى است. به دنبال نازل شدن اين آيه، حافظ ابوعبدالله ملّا روايتى را در سيره‌اش نقل مى‌كند:

رسول خدا (ص) فرمودند: «خداى تعالى مزد رسالتم را كه بر عهده شماست، مودّت خويشان و نزديكانم قرار داده است و من در روز قيامت، نسبت به اين مودّت از شما بازخواست خواهم كرد.»[٢]

با توجّه به اين روايت، آنچه در روز قيامت همه در مقابل آن مسئوليم ولايت چهارده معصوم (ع) است كه از جمله آنها ولايت حضرت زهرا (س) مى‌باشد.

درباره شأن نزول سوره «اهل اتى»، از مسلّمات شيعه و سنّى است كه حضرت زهرا (س) يكى از اشخاصى است كه اين سوره در شأن آنها نازل شده است.[٣]

در آيه ششم، فضايل اهل بيت (ع) را بيان نموده كه حضرت صدّيقه (س) نيز يكى از آنان است. چنين فضايلى تنها از آن كسانى هستند كه ولايت آنها از جانب خداوند تأييد شده باشد.

امّا درباره آيه هفتم، كه خداوند امانتى را به آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه كرد و آنها زير بار پذيرش آن نرفتند، امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

«منظور از «امانت»، «ولايت» است كه اهل بيت (ع) بار آن را بر دوش خود حمل مى‌كنند.»[٤]

مفضّل بن عمر طبق روايتى از امام صادق (ع) درباره اين آيه، نقل مى‌كند كه اگر اين چهارده تن نبودند، آدم و همسرش آفريده نمى‌شدند و اينان خزانه‌داران علم الهى و امينان اسرار حق مى‌باشند. حضرت فاطمه (س) يكى از گنجوران دانش و امانت داران اسرار خدايى است.

ب) روايات‌

امّا احاديثى كه در منقبت حضرت زهرا (س) وارد شده‌اند به دو بخش تقسيم مى‌شوند: بخش اوّل، رواياتى كه در ذيل آيات بيان شده‌اند و بخش دوم رواياتى كه در شأن حضرت آمده‌اند و با آيه ويژه‌اى مرتبط نيستند. روايات بخش دوم نيز به دو دسته تقسيم مى‌شوند: يك دسته روايات مشتركند كه در منقبت اهل بيت (ع) بيان شده‌اند كه حضرت زهرا (س) نيز در آن مناقب اشتراك دارند و دسته دوم احاديث اختصاصى‌اند كه تنها به مدح و فضايل حضرت صدّيقه (س) مى‌پردازند.

قابل توجّه آنكه روايات اشتراكى در پانزده موضوع رده‌بندى شده و عبارتند از:

١. اهل بيت (ع)؛ علّت آفرينش؛

٢. معرفى شدن اهل بيت (ع) به همه فرشتگان؛

٣. منوّر بودن بهشت با تصوير اهل بيت (ع)؛

٤. اهتدا و اقتدا و تمسّك به ايشان از جانب مردم؛

٥. تولّا و تبرّاى مردم نسبت به دوستان و دشمنان ايشان؛

٦. اشتراك در مقام ولايت؛

٧. ركن بودن حضرت فاطمه (س) و پيامبر (ص) نسبت به حضرت على (ع)؛

٨. جواز (استثنايى) ورود و توقّف اهل بيت (ع) در «مسجد النّبى (ص)» در جميع حالات؛

٩. اشتراك اهل بيت (ع) در شنيدن سخن فرشتگان (محدَّثه بودن)؛

١٠. مژده بهشت پيامبر (ص) به شيعيان حضرت‌