ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧١ - مثل آدم هاى خاكى

آسمانى هستى امّا، جسمت از جنس زمين است‌

گرچه روح مهربانت، با ملائك همنشين است‌

مثل آدم‌هاى خاكى، درد را مى‌فهمى، آرى‌

در جهان همزاد روحت، دردهاى سهمگين است‌

بس كه جانسوزست فصل دردهاى بى بديلت‌

روبه‌روى دردهايت، آه بانو، نقطه چين است‌

درد تو درد فدك نيست، شكوه از نان و نمك نيست‌

اى شهيد تهمت و كين! درد تو، قرآن و دين است‌

چيست سهمت از جهان؟ غم، بيت الاحزانى فراهم‌

اى عزاتر از محرّم، سهمت از دنيا همين است!

باز توفان مصيبت، بر تو مى‌تازد ز هر سو

از براى چيدن تو، باز ظلمت در كمين است‌

خشمِ در، ديوار، آتش، ميخ، خشم تازيانه‌

روز عاشورا است گويى، ذوالجناح درد زين است‌

بال‌هايت سوخت بانو، در ميان خشم آتش‌

بين ديوار و درى تو، لحظه‌هاى واپسين است‌

زخم‌هاى سينه سرخت، مى‌كند رسوا ستم را

بر زبان زخم‌هايت، خطبه‌هاى آتشين است‌

سوختى پرپر شدى تو، خاك و خاكستر شدى تو

سوختن تقدير شمع و مذهب پروانه اين است‌

رفتى و مثل معمّا، مانده‌اى در ذهن دنيا

ردّ پاى داغ سرخت، پشت ابهام زمين است‌

كوثرى، خير كثيرى، وارث بوى بهشتى‌

نام سبز و روشن تو، فاطمه، بانوى دين است‌