هنگامى كه روح انسان قوى شود و پرتويى از صفات الهى در جان او بيافتد و به مقام قرب او نائل گردد، اراده‌اش به فرمان خدا در جهان تكوين اثر مى‌گذارد و آنچه را او مى‌خواهد، همان مى‌شود.

اين همان ولايت تكوينى است كه اولياى خدا از آن برخوردار بودند و همان چيزى است كه سرچشمه كرامات مختلف مى‌باشد و معجزات انبيا، مرحله عالى آن است، فاطمه زهرا (س) از عنايت الهى سهم وافرى داشت و روايت زير شاهد اين مدّعاست:

بسيارى از مفسّران اهل سنّت مانند زمخشرى و سيوطى در ذيل آيه شريف:

«كُلَّمادَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ؛[١]

هر زمان زكريّا وارد محراب او مى‌شد، غذاى مخصوصى در آنجا مى‌ديد. از او پرسيد: اى مريم! اين را از كجا آورده‌اى؟ گفت: اين از سوى خداست، خداوند به هر كس بخواهد بى‌حساب روزى مى‌دهد».

از جابر بن عبدالله نقل كرده‌اند كه:

رسول خدا (ص) چند روز بود غذايى نخورده بود و كار بر او مشكل شد، به منزل همسرانش سر زد، هيچ كدام غذايى نداشتند، سرانجام به سراغ دخترش فاطمه (س) آمده و فرمودند:

«دخترم! غذايى دارى من تناول كنم؛ زيرا گرسنه‌ام؟»

عرض كرد: «نه، به خدا سوگند!»

هنگامى كه رسول خدا (ص) از نزد او خارج شد، زنى از همسايگان دو قرص نان و مقدارى گوشت براى فاطمه (س) هديه آورد و او آن را گرفت و در ظرفى گذاشت و روى آن را پوشاند و گفت: «به خدا سوگند رسول الله (ص) را بر خود و فرزندانم مقدّم مى‌دارم!»

و اين در حالى بود كه همه گرسنه بودند.

حسن (ع) و حسين (ع) را به سراغ پيامبر (ص) فرستاد و از او دعوت كرد به خانه بيايد.

عرض كرد: «فدايت شوم، چيزى خداوند براى ما فرستاده و من آن را براى شما ذخيره كرده‌ام.»

پيامبر (ص) فرمودند: «بياور» و او ظرف غذا را نزد حضرت آورد. هنگامى كه پيغمبر (ص) سر ظرف را برداشت، مملوّ از نان و گوشت بود، هنگامى كه فاطمه (س) آن را ديد در تعجّب فرو رفت و فهميد اين نعمت و بركتى است از سوى خدا، شكر آن را به جا آورد و بر پيامبر (ص) درود فرستاد.

پيغمبر (ص) فرمود: «دخترم! اين را از كجا آورده‌اى؟»

عرض كرد:

«هُوَمِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ؛

اين از سوى خداست، خداوند به هر كس بخواهد، بى‌حساب روزى مى‌دهد!».