آن مرد پرسيد: قربانت گردم، تسبيح فاطمه (س) چيست و چگونه است؟ حضرت فرمود: سى و چهار مرتبه «الله اكبر»، سى و سه مرتبه «الحمدلله» و سى و سه مرتبه «سبحان الله» كه صد عدد مى‌شود. آن مرد گويد:

و من اين كار را در اندك زمانى انجام دادم و كم شنوايى‌ام برطرف شد.[٣]

برائت از دوزخ و نفاق‌

چنانچه گفته شد، بنا بر روايت امام صادق (ع)، تسبيح حضرت زهرا (س) از جمله ذكر كثيرى است كه خداوند در «قرآن كريم» ياد فرموده:

«اذْكُرُوااللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً؛[٤]

و خدا را بسيار ياد كنيد.»[٥]

و از طرفى رسول اكرم (ص) فرموده است:

«هر كس خداى عزّوجلّ را بسيار كند، خداوند او را دوست دارد و هر كه ذكر خدا را بسيار كند، براى او دو برائت (منشور آزادى) نوشته شود: يكى برائت از آتش جهنّم و ديگرى برائت از نفاق و دورويى.»[٦]

بنابراين تسبيح صدّيقه طاهره (س) اگر با شرايطش انجام پذيرد، موجب برائت از دوزخ و نفاق مى‌گردد.

غفران الهى‌

يكى ديگر از آثار تسبيح حضرت فاطمه (س)، غفران الهى است. غفران ربوبى، همه ذنوب و آثار سوء تيرگى‌هاى آنها را از ميان مى‌برد، حجاب‌ها را برطرف كرده و نقايص وجودى انسان را كنار مى‌زند؛ امّا متأسّفانه كمتر كسى هست كه بداند غفران، يعنى چه و نياز به آنچه معنايى دارد و چگونه مى‌شود، غفران الهى همه مشكل‌ها را حل و فاصله‌ها را از ميان بردارد؟ در فرق بين عفوّ و غفران گفته شده كه: عفوّ الهى، ناديده گرفتن و به حساب نياوردن لغزش‌ها، خطاها، نقيصه‌ها و عيب‌ها و محو آثار نامطلوب آنهاست و غفران الهى عبارت است از افاضات و رحمت‌هايى كه به دنبال ناديده گرفتن لغزش‌ها، خطاها و نقيصه‌ها متوجّه انسان مى‌گردد و او را تكميل مى‌كند و نقايص و عيوب وجودى وى را بر طرف مى‌نمايد. غفران بعد از عفو است. عفو، ناديده گرفتن بدى‌هاست و غفران، بر طرف كردن آنها از وجود سالك و تبديل آنها به خوبى‌ها و كمالات است. عفو ربوبى، انسان را از سقوط و هلاكت نجات مى‌دهد و غفران الهى، به سالك پر و بال عطا مى‌كند و بالا مى‌برد. بنابراين اگر عفو و گذشت ربوبى نباشد، رهروان طريق با شكست روبه‌رو شده و كنار زده مى‌شوند و اگر غفران ربوبى نباشد، آنها از حركت و پيشرفت بازمانده و متوقّف مى‌گردند. امام صادق (ع) مى‌فرمايند:

«هر كس تسبيح حضرت فاطمه زهرا (س) را قبل از اينكه وضع خود را بعد از نمار واجب عوض كند، [بعد از اتمام نماز كارى نكند و بلافاصله‌] به جا آورد، خداى متعال او را مشمول مغفرت خود مى‌گرداند.»[٧]

البتّه نبايد چنين پنداشت كه اين «تسبيح» به لحاظ اينكه ظاهرى بسيار خلاصه دارد و انجام دادن آن بسيار آسان است، چگونه مى‌شود از چنين آثار و بركاتى برخوردار باشد؟! آرى اين تسبيح به ظاهر بسيار خلاصه است؛ امّا در نزد آگاهان و عارفان آشنا، دريايى از حقايق و اسرار توحيد را در بر دارد و نيز انجام آن به ظاهر خيلى آسان است؛ ولى اگر خوب به جا آورده شود، مشكل‌ها را آسان مى‌گرداند. ان‌شاءالله.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. فروع كافى، كتاب الصلاة، ص ٣٤٣، ح ١٣.

[٢]. وسائل الشّيعه، ج ٤، ص ١٠٢٣، ح ٣.

[٣]. محمّد نصيرى، شيطان دشمن ديرينه انسان، ص ١٣٦.

[٤]. بحارالأنوار، ج ٨٥، ص ٣٣٤، ح ٢٠.

[٥]. همان، ح ٢١.

[٦]. سوره احزاب (٣٣)، آيه ٤١.

[٧]. الكافى، ج ٢، ص ٥٠٠؛ منتخب ميزان الحكمه، ص ٢١٤.

[٨]. اصول كافى، ج ٢، ص ٤٩٩، ح ٣.

[٩]. فروع كافى، كتاب الصلاة، ص ٣٤٢، ح ٦.