ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١٨ - غفلت ها
اهداف الهى آن حضرت غنا ببخشيم.
از انس بن مالك نيز روايت شده:
روزى ما با پيامبر اكرم (ص) نماز صبح به جا آورديم و پس از فراغت از نماز، روى مباركش را به سوى ما گردانيد و فرمود: «اى جماعت مسلمانان! هر كس كه آفتاب را از دست بدهد، پس بايد به ماه تمسّك جويد و در فقدان ماه، دست به دامان زهره شود و اگر زهره را نيابد به دو ستاره فرقدان پناه آورد.» از پيامبر اكرم (ص) سؤال شد كه يا رسول الله! مقصود از آفتاب و ماه و زهره و فرقدان (دو ستاره نورافشان) چيست؟ فرمودند: «من آفتابم، على ماه، فاطمه، زهره و دو ستاره، حسنين هستند؛ آنان با كتاب خدا دو دستاويز بشرند و هماره به هم پيوستهاند و هرگز از يكديگر جدا نمىشوند تا در كنار حوض كوثر به من ملحق شوند.»
غفلتها
در زمانهاى واقع شدهايم كه به عصر فضا، عصر اتم، عصر فنآورى اطّلاعات، عصر جهانى شدن و عصر انديشهها مرسوم است؛ امّا با همه اين پيشرفتها، نه تنها شاهد رشد انسان و كمالات انسانى نبودهايم؛ بلكه شاهد بروز جهالت دومى هستيم كه به مراتب از دوران جهالت اوّل، انسان را بيشتر از اهداف بزرگ الهى دور ساخته است.
زمانى چنگيزها و آتيلاها براى ارضاى مقاصد شيطانى و نفسانى خود به كمك اسب و شمشير بر سر ملّتهاى مظلوم حمله مىكردند، امروز هم شارونها و بوشها با هواپيماهاى جنگنده و هزاران بمب اتمى قصد دارند خود را به جهان تحميل كنند. با اين تفاوت كه چنگيز وقتى به كشور متمدّن و اسلامى ايران حمله كرد، شعار نجات مردم ايران را از دست حاكمان وقت را بهانه حمله خود نكرد؛ امّا امروز جانشينان چنگيز با بهانه آزادى، دفاع از حقوق بشر، خانه فلسطينى را بر سرش خراب مىكنند، به بهانه نجات مردم عراق از دست صدّام، منابع ملّى و عرض و ناموس مسلمانان را مورد تعرّض قرار مىدهند.
در اين زمانه كه حرفها زيبا و عملها زشت است، به كه پناه ببريم؟ به قول مرحوم سهراب سپهرى: چشمها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.
پيامبر عظيم الشأن (ص) در مقاطع مختلف از جمله حديثى كه در پايان بخش قبل گذشت، ما را و تمام بشريّت را براى هميشه تاريخ به تمسّك جستن به قرآن و اهل بيت (ع) رهنمون فرمودهاند، مجالس اهل بيت (ع) و همچنين مراسمى كه در پاسداشت فداكارى بانوى دو عالم و تجليل از ايشان در راه گشودن راه حق، براى پيمودن حقيقتجويان، هر ساله برگزار مىشود نيز بايد در جهت حركت در مسير قرآن و اهل بيت (ع) باشد كه ثمره اين مجالس هدايت مسلمانان و پيدا كردن جايگاه آنها در تمامى مراحل زندگى، اعمّ از زندگى فردى، اجتماعى، سياسى و اقتصادى خواهد بود.