اين جريان ادّعا مى‌كند كه در دوره قرب ظهور، مى‌شود يا مى‌بايست به‌جاى اقبال به ولايت فقيه، از هاديان و كسانى كه با حضرت حجّت (ع) ارتباط مستقيم دارند، پيروى كرد. اين ادّعاها، حرف‌هاى مخاطره‌آميز و غير مقنّنى هستند كه مستند قاعده‌مندى در معارف ما ندارند. تنها از سر ذوق مى‌توان گفت كه: اكنون دوره تحسّس است و بايد به دنبال هاديان بود! هيچ سند و مستندى پشت سر ادّعاهاى اين افراد جوان كه متوجّه لوازم كلامشان نيستند، وجود ندارد.

در مكتب شيعه، لازمه اينكه بتوان يك حكم فرعى را به دين خدا نسبت داد، اين است كه حكم نهايى پس از يك تفقّه عظيم استخراج شده باشد. براى مثال؛ پشت فهم حكم اينكه وظيفه ما در شكّ سه و چهار چيست؟ سال‌ها تفقّه و تلاش فقيهانه حضور دارد. روايات را مى‌بينند؛ اگر آيه‌اى باشد، جوانب مختلف آن را بررسى مى‌كنند؛ نسبت‌سنجى مى‌كنند؛ سند و دلالتش را تمام مى‌كنند؛ تا در نهايت يك فتواى كوچك در يك حكم فرعى را بيان كنند. حال در يك امر بزرگى مثل ظهور امام معصوم (ع) چگونه مى‌توان ادّعا كرد كه به دوره ظهور صغرا رسيده‌ايم و نحوه ارتباط جامعه شيعه با امام زمان (عج) عوض شده است؟ اين مطلب تنوّع انحراف در انديشه مهدويّت و حركت به سمت عصر ظهور را نشان مى‌دهد؛ يعنى يك انحراف اين است كه برنامه‌ريزى سكولار را به جاى برنامه‌ريزى بر اساس مهدويّت حاكم كنيم؛ انحراف ديگر هم اين است كه براى حركت به سمت مهدويّت و رسيدن به عصر ظهور، به‌جاى ايجاد يك عقلانيّت منسجم و مبتنى بر ايمان، به ادّعاهاى ذوقى و غيرقاعده‌مند تكيه نماييم.

نكته انحراف جريان دوم اينجاست كه تغيير در ساختار قاعده‌مند و پرسابقه فقاهت را دنبال مى‌كند. نظام فقاهتى شيعه، حلقه اتّصال جامعه شيعه به وجود مقدّس امام زمان (عج) در عصر غيبت بوده است. دست بردن به اين ساختار كهن و مقنّن كه از مسلّمات شيعه محسوب مى‌شود، آن هم در عصر غيبت، قابل پذيرش نيست.

اگرچه اتّصال جامعه شيعه توسط دستگاه فقاهت و مرجعيّت، ضرورتاً به معناى اتّصال مستقيم نبوده و با تفقّه در آثار، ارتباط با ايشان را پى‌گيرى مى‌كردند؛ امّا اين مطلب نيز به دليل طرح‌