اسلامى را فراهم آورد و يد ولايت امام معصوم (ع) از آستين حضرت امام خمينى (ره) بيرون آمد، اين بود كه نبايد جامعه شيعه در مسير تمدّن غرب و انديشه سكولار منحل شود. سر كار بودن حاكميت سكولار، يعنى حاكميّت ولايت اجتماعى باطل در جامعه و با ولايت اجتماعى باطل، روح شريعت پياده شدنى نيست؛ هر چند بعضى از ظواهر محقّق شود.

معتقدان به سكولاريسم اسلامى بايد به اين تجربه تاريخى توجّه داشته باشند كه با دولت به ظاهر شيعه پهلوى و اقبال فردى مردم به مرجعيّت، كشور اسلامى و جامعه شيعى ساخته شدنى نبود؛ بنابراين برپايى انقلاب اسلامى براى جامعه شيعه، يك ضرورت محسوب مى‌شد. با عقلانيّت سكولار نمى‌توان ارزش‌هاى الهى را در جامعه دينى پياده كرد. حتّى غرب نيز به اين باور رسيده است كه براى ادامه حيات خود، محتاج حكومت‌هاى معتدلى است كه در آن يك دولت سكولار سر كار باشد و آزادى مذهبى نيز به مردم ديندار داده شود.

اگر تمدّن غرب در دوره حاكميت پوزيتيويسم كه جريان علم‌پرستى در اوج خود بود، تلاش مى‌كرد تا براى خاموش كردن گرايش مردم به دين و منزوى ساختن ارزش‌هاى دينى در جوامع مختلف بگويد: دين با علم مخالف است؛ امّا اكنون در مواجهه با رشد معنويّت و ظهور جريان‌هاى معنويّت‌گرا در اقصا نقاط جهان، شاهد هستيم كه لحن خود را تغيير داده و به بهانه‌هاى مختلف همايش برگزار مى‌كند؛ تا بگويد: دين و علم با يك‌ديگر هم‌آهنگند. هدف غرب از بيان اين مطلب، آشتى با دين نيست؛ بلكه با اين ترفند در پى آن است تا جوامع را قانع كند كه با علم سكولار نيز مى‌توان جامعه دينى را اداره كرد.

سكولارهاى مسلمان داخلى ما نيز همين ادبيات را ترجمه كرده و مى‌گويند: علوم انسانى، عامل هم‌گرايى در جامعه جهانى و ايدئولوژى‌ها، عامل واگرايى‌اند؛ در حالى كه حقيقت، عكس اين موضوع است و علوم انسانى، به طور كامل ايدئولوژيكند. مگر نه اينكه تمدّن غرب، از طريق همين علوم انسانى سكولار، ايدئولوژى خودش، سبك زندگى مادّى را جهانى كرده است؟!

اقبال به سكولاريزه كردن جامعه شيعه، بزرگ‌ترين خيانت و خطرى است كه انديشه مهدويّت را تهديد مى‌كند و نبايد اين انحراف، كوچك شمرده شود. اين جريان در حال حاضر به شدّت در جامعه ما نفوذ دارد؛ به‌گونه‌اى كه همه ما به نوعى با علم، تكنولوژى و ساختارهاى اجتماعى سكولار كنار آمده‌ايم و در فضاى سكولاريسم تنفّس مى‌كنيم! بار انداختن جامعه در اسكله فكرى سكولاريسم، به‌گونه‌اى كه قصد عبور از آن هم ديده نشود، يك آسيب جدّى در جامعه امروز ماست. بدون رحل و كوچ از اين منزل، نمى‌توان به سوى عصر ولايت و مدينه فاضله امام زمان (عج) حركت كرد.

بزرگ‌ترين انحراف در مسير حركت به سمت عصر ظهور اين است كه انسان فكر كند حضرت ولىّ‌عصر (عج) نيز اين تكنولوژى را قبول دارند و اگر تشريف بياورند، همين ابزارها و ترفندها در دولت ايشان به كار گرفته خواهد شد! حتّى گاهى ديده مى‌شود كه معارف عالى‌مرتبه اهل‌بيت (ع) را تا حدّ توجيه و صحّه گذاشتن به درستى اين تكنولوژى تنزيل مى‌دهند تا انسان احساس كند كه در بهشت هم تلويزيون و ماهواره كار خواهد كرد!؛ در حالى كه مسئله، چيز ديگرى است و مقياس تحوّلات فراتر از اين تصوّرات است. در عصر ظهور، عالم، عالم ديگرى مى‌شود.

در دنيايى كه هم‌اكنون در آن به سر مى‌بريم، انسان با عالم هماهنگ نيست و عالم بركات خودش را در اختيار انسان قرار نمى‌دهد. خداوند متعال، لايه‌هاى ظاهرى عالم را مسخّر ما كرده؛ ولى اجازه تسخير لايه‌هاى باطنى آن را به ما نداده است؛ براى مثال: در همين تمدّن مادّى، وقتى به انرژى هسته‌اى دست پيدا مى‌كنند، مقياس تمدّن عوض مى‌شود؛ يعنى دست‌يابى به كنترل الكترون تنها محدود به يك كشف علمى صرف نيست؛ بلكه هم‌پاى اين كشف، سرعت ارتباطات نيز توسعه مى‌يابد. به همين ترتيب، لايه‌هاى باطنى‌اى در عالم هست كه در اختيار غير مؤمنان قرار داده نمى‌شوند؛ اين حقايق و اين بطون عالم، مخصوص عصر ظهور است كه تمدّن ديگرى از دل آنها شكوفا مى‌شود

اگر قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ