ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١٧ - خطبه در منا
حق نعمتى نداريد، شما را بر خود پيش مىدارند، شما واسطه حوايجى هستيد كه از خواستارانشان دريغ مىدارند و به هيبت پادشاهان و ارجمندى بزرگان در ميان راه، گام برمىداريد. آيا همه اينها از آن رو نيست كه به شما اميدوارند كه به حقّ خدا قيام كنيد؟ اگر چه از بيشتر حقوق خداوندى كوتاهى كردهايد از اين رو حق امامان را سبك شمرده، حقوق ضعيفان را تباه ساختهايد و به پندار خود حقّ خود را گرفتهايد. شما در اين راه نه مالى خرج كرديد و نه جانى را براى خدا كه آن را آفريده به مخاطره انداختيد و نه براى رضاى خدا با عشيرهاى درافتاديد، آيا شما به درگاه خدا بهشت و همنشينى پيامبران و امان از عذاب او را آرزو داريد؟
اى آرزومندان به درگاه خدا! من مىترسم كيفرى از كيفرهاى او بر شما فرود آيد، زيرا شما از كرامت خدا به منزلتى دست يافتهايد كه بدان بر ديگرى برترى داريد و كسى را كه به وسيله خدا (بر شما) شناسانده مىشود گرامى نمىداريد با اينكه خود به خاطر خدا در ميان مردم احترام داريد، شما مىبينيد كه پيمانهاى خدا شكسته شده و نگران نمىشويد با اينكه براى يك نقض پيمان پدران خود به هراس مىافتيد.
مىبينيد كه پيمان رسول خدا (ص) خوار و ناچيز شده و كورها و لالها و از كار افتادهها در شهرها رها شدهاند و رحم نمىكنيد، و در خور مسئوليت خود كار نمىكنيد و به كسانى كه در آن راه تلاش مىكنند وقعى نمىنهيد و خود به چاپلوسى و سازش با ظالمان آسودهايد. همه اينها همان جلوگيرى و بازداشتن دستهجمعى است كه خداوند را بدان فرمان داده و شما از آن غافليد. مصيبت بر شما از همه مردم بزرگتر است، زيرا در حفظ منزلت علما مغلوب شديد، كاش (در حفظ آن) تلاش مىكرديد.
اين براى آن است كه زمام امور و گذرگاه احكام (يعنى پستهاى كليدى) به دست عالمان به خداست كه بر حلال و حرام خدا اميناند و از شما اين منزلت را ربودند و آن از شما ربوده نشد مگر به واسطه تفرّق شما از حقّ و اختلاف شما در سنت پيامبر (ص) با اينكه دليل روشن بر آن داشتيد. و اگر بر آزارها شكيبا بوديد و در راه خدا هزينهها (و تعهّدها) را تحمل مىكرديد، زمام امور خدا بر شما در مىآمد و از جانب شما به جريان مىافتاد و به شما برمىگشت، ولى شما ظالمان را در جاى خود نشانديد و امور خدا را به آنان سپرديد تا به شبهه كار كنند و در شهوت و دلخواه خود راه روند فرار شما از مرگ و خوش بودن شما به زندگى دنيا كه از شما جدا خواهد شد [آنان را بر اين منزلت چيره كرده] بدينسان ضعيفان را به دست آنان سپرديد كه برخى را برده و مقهور خود ساخته و برخى را ناتوان و مغلوب زندگى روزمره كردند، در امور مملكت به رأى خود تصرف مىكنند و با هوسرانى خويش ننگ و خوارى پديد مىآورند به سبب پيروى از اشرار و گستاخى بر خداى جبار!
در هر شهرى خطيبى سخنور بر منبر دارند كه به سود آنان سخن مىگويد، سرتاسر كشور اسلامى بىپناه مانده و دستشان در همه جاى آن باز است و مردم بردگان آنهايند كه هيچ دست برخورد كنندهاى را از خود نرانند.
آنها كه برخى زورگو معاندند و برخى بر ناتوان سلطهگر و تندخويند، فرمانروايانى كه نه خدا شناسند و نه معاد.
شگفتا! و چرا در شگفت نباشم كه ديار اسلامى در اختيار فريبكارى نابكار و ماليات بگيرى ستمگر و فرمانرواى بىرحم بر مؤمنان است، پس خدا در آنچه ما كشمكش داريم حاكم است و در آنچه اختلاف داريم
داورى مىكند.
خدايا! تو مىدانى كه آنچه از ما سرزد، براى رقابت در فرمانروايى و نيز دسترسى به مال بىارزش دنيا نبود، بلكه از آن روست كه نشانههاى آيين تو را بنمايانيم و سروسامان بخشى را در سرزمينهايت آشكار سازيم تا بندگان ستمديده تو آسوده گردند و به فرايض و سنن و احكام تو عمل كنند. و شما (اى مردم!) اگر ما را (در اين راه مقدّس) يارى نرسانيد و در خدمت ما نباشيد، ستمگران (بيش از پيش) بر شما نيرو گيرند و در خاموش كردن نور پيامبر شما بكوشند. خدا ما را بس است و بر او توكل داريم و به سوى او بازمىگرديم و سرانجام به سوى اوست.
پىنوشتها:
برگرفته از فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)، صص ٢٢٢- ٣٠٣.
[١]. سوره مائده (٥)، آيه ٤٤.
[٢]. سوره توبه (٩)، آيه ٧١.