ظهور بين «ركن» و «مقام» براى مردم خطبه خواهد خواند و در مهم‌ترين قسمت خطبه به صورت مكرّر با نهايت اندوه و تأثّر، شهادت مظلومانه امام حسين (ع) را مورد اشاره قرار خواهد داد، از جمله خواهد فرمود:

«اى مردم جهان! منم امام قائم. منم شمشير انتقام الهى كه همه ستمگران را به سزاى اعمالشان خواهم رساند و حقّ مظلومان را از آنها پس خواهم گرفت. اى اهل عالم! جدّم حسين بن على (ع) را تشنه به شهادت رساندند و بدن مبارك او را عريان در روى خاك‌ها رها كردند. دشمنان از روى كينه‌توزى جدّم حسين (ع) را ناجوانمردانه كشتند ...»[١]

در حقيقت با اين گونه از عبارات، نويد انتقام خون به ناحق ريخته شده امام حسين (ع) را به جهانيان خبر مى‌دهد ...

و همچنين به دلالت روايات فراوانى، شعار ياران امام مهدى (ع) پس از ظهور، اين جمله بسيار الهام‌بخش است:

«يالثارات الحُسَين (ع)؛[٢]

اى بازخواست كنندگان خون حسين (ع).»

اين جمله اشاره به اين معنا دارد كه هنگام انتقام خون پاك امام حسين (ع) فرارسيده است. كسانى كه مى‌خواهند از دشمنان آن حضرت انتقام خون به نا حق ريخته حجّت الهى را بگيرند، مهيا شوند.

د مهدى (ع) هميشه به ياد حسين (ع)

از آنجا كه امام حسين (ع) با تمام وجود، همه توانمندى‌ها و سرمايه‌هاى خود را ايثار كرد تا اسلام را از خطر اساسى برهاند؛ آخرين حجّت الهى نيز تصريح دارند كه همواره به ياد ايثارگرى و فداكارى‌هاى آن حضرت هستند و شب و روز با يادآورى مصيبت‌هايى كه بر ايشان روا داشته شد، خون گريه مى‌كنند.

در بخشى از زيارت «ناحيه مقدّسه» در اين باره مى‌خوانيم:

«... اگر روزگار، وقت زندگى مرا از تو [اى حسين (ع)] به تأخير انداخت و يارى و نصرت تو در كربلا در روز عاشورا نصيب من نشد، اينك من هر آينه صبح و شام به ياد مصيبت‌هاى تو ندبه مى‌كنم و به جاى اشك بر تو خون گريه مى‌كنم ...»

بدون ترديد اين قبيل از تعابير، نهايت محبّت و دل‌بستگى حضرت مهدى (ع) رابه سيدالشّهداء (ع) نشان مى‌دهد و ضرورت زنده نگه داشتن خاطره اباعبدالله (ع) از جمله از طريق عزادارى براى آن حضرت را مورد تأكيد قرار داده و عمق فاجعه كربلا و جنايت بنى اميه به اسلام و انسانيت را افشا مى‌كند.

حتّى اين به ياد امام حسين (ع) بودن در عملكرد ساير ائمه اطهار (ع) نيز به چشم مى‌خورد؛ يعنى آنها نيز در مواقع اشاره‌