ما بيشتر از گذشتگان، قدر نهضت حسينى را مى‌دانيم: آنچه كه نهضت ما را جهت مى‌داد و امروز هم بايد بدهد، دقيقاً همان چيزى است كه حسين بن على (ع) در راه آن قيام كرد. ما امروز، براى شهداى خود كه در جبهه‌هاى گوناگون و در راه اين نظام و حفظ آن، به شهادت مى‌رسند، با معرفت عزادارى مى‌كنيم. آن شهيد و جوانى كه يا در جنگ تحميلى يا در برخورد با انواع و اقسام دشمنان و منافقان و كفّار به شهادت رسيده، هيچ شبهه‌اى براى مردم ما وجود ندارد كه اين شهيد، شهيد راه همين نظام است و براى نگه داشتن و محكم كردن ستون‌هاى همين نظام و انقلاب، به شهادت رسيده است.

\*\*\*

اگر عاشورا نبود ..: اگر در جامعه ما، عشق به امام حسين (ع) و ياد او و ذكر مصائب و حوادث عاشورا معمول و رايج نبود، معلوم نبود كه نهضت با اين فاصله زمانى و با اين كيفيتى كه پيروز شد، به پيروزى مى‌رسيد.

\*\*\*

قوى كردن نگاه عاطفى لازمه عزادارى: امام (ره) با ظرافت، آن تصوّر غلط روشنفكر مآبانه قبل از پيروزى انقلاب را كه در برهه‌اى از زمان رايج بود، از بين بردند. ايشان، جهت‌گيرى سياسى مترقّى انقلابى را با جهت‌گيرى عاطفى در قضيه عاشورا پيوند و گره زدند و روضه‌خوانى و ذكر مصيبت را احيا كردند و فهماندند كه اين، يك كار زائد و تجمّلاتى و قديمى و منسوخ در جامعه ما نيست؛ بلكه لازم است و ياد امام حسين (ع) و ذكر مصيبت و بيان فضايل آن بزرگوار- چه به صورت روضه‌خوانى و چه به شكل مراسم عزادارى گوناگون- بايد به شكل رايج و معمول و گريه‌آور و عاطفه‌برانگيز و تكان دهنده دل‌ها، در بين مردم ما باشد و از آنچه كه هست، قوى‌تر هم بشود. ايشان، بارها بر اين مطلب تأكيد مى‌كردند و عملًا هم خودشان وارد مى‌شدند.

\*\*\*

اثر محسوس محرّم در زندگى ما: محرّم دوران انقلاب، با محرّم‌هاى قبل از انقلاب و دوران عمر ما و قبل از ما، متفاوت است. اين محرّم‌ها، محرّم‌هايى است كه در آن، معنا و روح و جهت‌گيرى، واضح و محسوس است. ما نتايج محرّم را در زندگى خود مى‌بينيم. حكومت و حاكميت و اعتلاى كلمه اسلام و ايجاد اميد به بركت اسلام در دل مستضعفان عالم، آثار محرّم است.

\*\*\*

عزادارى ميدانى براى پيشرفت روحى: پروردگارا! اين ماه محرّم و ايام عزادارى را، براى ما ميدان پيشرفتى در معارف و عمل اسلامى قرار بده.

٢٠/ ٤/ ٧٠

\*\*\*

درس از محرّم فقط به معنى كشته شدن نيست: در ايام محرّم و صفر، ملّت عزيز ما، بايد روح حماسه را، روح عاشورايى را، روح نترسيدن از دشمن را، روح توكّل به خدا را، روح مجاهدت فداكارانه در راه خدا را، در خودشان تقويت كنند و از امام حسين (ع) مدد بگيرند. مجالس عزادارى براى اين است كه دل‌هاى ما را با حسين بن على (ع) و اهداف آن بزرگوار نزديك و آشنا كند. يك عدّه كج فهم نگويند كه امام حسين (ع) شكست خورد. يك عدّه كج فهم نگويند كه راه امام حسين (ع) معنايش اين است كه همه ملّت ايران كشته شوند. كدام انسان نادانى، چنين حرفى را ممكن است بزند. يك ملّت از حسين بن على (ع) بايد درس بگيرد؛ يعنى از دشمن نترسد، به خود متّكى باشد، به خداى خود توكّل كند.

١٠/ ٤/ ٧١

\*\*\*

نوحه‌خوانى و عروج معنوى مردم: نوحه سينه‌زنى خواندن هم شرايط دارد. بايد آن كسانى كه اينها را تهيه مى‌كنند، مى‌سرايند، مى‌خوانند، مواظب باشند كه درست بر طبق معارف اسلامى حرف بزنند تا اين سينه‌زنى، اين روضه‌خوانى، اين نوحه‌خوانى، قدمى باشد در راه عروج مردم به اوج قلّه افكار اسلامى.

٢٦/ ٣/ ٧٢

بهانه‌اى براى نوشيدن از چشمه عاشورا: از همان روزى كه موضوع ذكر مصيبت حسين بن على (ع) مطرح شد، چشمه جوشانى از فيض و معنويت، در اذهان معتقدان و محبّان اهل بيت (ع) جارى گشت. اين چشمه جوشان، تا امروز همچنان ادامه و جريان داشته است، بعد از اين هم خواهد داشت و بهانه آن هم، يادآورى خاطره عاشوراست.

١٧/ ٣/ ٧٣

\*\*\*

وسيله‌اى براى ارتباط روحى و قلبى با اهل بيت (ع): مسلّماً شركت در مجالس ياد شده، ثواب اخروى دارد؛ امّا ثواب اخروى مجالس عزا، از چه ناحيه و به چه جهت است، مسلّماً مربوط به جهتى است كه اگر آن جهت نباشد، ثواب هم نيست. بعضى از مردم متوجّه اين نكته نيستند. همه بايد در اين مجالس شركت كنند، قدر مجالس عزادارى را بدانند، از اين مجالس استفاده كنند و روحاً و قلباً، اين مجالس را وسيله‌اى براى ايجاد ارتباط و اتّصال هر چه محكم‌تر ميان خودشان و حسين بن على (ع) و خاندان پيغمبر و روح اسلام و قرآن قرار دهند. اين، از وظايفى كه در اين باره مربوط به مردم است.

\*\*\*

سه ويژگى عزادارى حسين بن على (ع): مجالس عزادارى ماه محرّم، اين سه ويژگى را بايد وجود داشته باشد: ١. عاطفه را نسبت به حسين بن على (ع) و خاندان پيغمبر (ص) بيشتر كند؛ (علقه و رابطه و پيوند عاطفى را بايد مستحكم‌تر سازد.) چون رابطه عاطفى، يك رابطه بسيار ذى‌قيمت است؛ ٢. نسبت به حادثه عاشورا، بايد ديد روشن و واضحى به مستمع بدهد؛ ٣. نسبت به معارف دين، هم ايجاد معرفت و هم ايجاد ايمان- ولو به نحو كمّى- كند.