خدا در ميان مخلوقات، كه پدر ايشان، اميرالمؤمنين (ع) نيز در اين نوع از شهادت با وى شريك است؛ امّا امام حسين (ع) اين وجه اختصاصى را داراست كه هم شهيد در راه خداست و هم پسر كشته شده در راه خدا و اين مقام والا و منحصر به فردى است كه از عالم غيب براى او نوشته شده است و كسى نمى‌تواند اين منصب الهى را براى كسى غير از او در طول تاريخ بشرى، حتّى در مقامات انبيا، اوصيا و شهدا بيابد.

البتّه براى ما فهم اين دو عبارت «قتيل الله و ابن قتيله» و «ثارالله و ابن ثاره» قابل درك است؛ امّا عبارتى كه عقل در فهم آن در حيرت مى‌ماند، اين است: «السّلام عليك يا وترالله الموتور فى السّموات و الارض» و بعد از اين مقاماتِ سه گانه است كه امام صادق (ع) مى‌فرمايند:

«گواهى مى‌دهم كه خون تو آرميده در بهشت است و سايه‌هاى عرش براى آن لرزيده است و همه خلايق براى آن گريسته‌اند.»[١]

بنابراين صاحب مقامى كه مى‌خواهيم او را به مسلمانان معرفى كنيم، گوهرى است منحصر به فرد كه همه معجزات او نيز منحصر به فرد است، در هر فقره از فقرات اين كلمات گوهربار، بحث‌هايى است كه بيان آنها ساعت‌ها به طول مى‌انجامد و ما هم ادّعاى كمال شرح آنها را نداريم؛ بلكه اميدواريم كه استعداد آن را در شنونده بيابيم.

نكته مهم براى ما اين است كه بفهيم چه عاملى سبب شده كه خون حسين (ع) از ساكنان سراى خلد و جاودانگى بشود؛ زيرا عالم جاودانگى مكان مجرّدات است و رفتن روح به آنجا و از ساكنان آنجا شدن روح امرى مطابق با اصل است؛ امّا رفتن خون به آنجا و ساكن شدن در آن عالم، به اين معناست كه در روح تحوّلى پديد مى‌آيد كه آن را به بالاتر از عالم خُلد مى‌رساند وخون هم به نوعى از ارواح تبديل شده و ساكن عالم بقا و جاودانگى گرديده است. مفهوم اين حرف اين است كه امام حسين (ع) به درجه‌اى رسيده كه خونش ساكن عالم بقا مى‌شود؛ ولى روحش در مرتبه‌اى بالاتر از آن عالم جاى مى‌گيرد كه براى ما قابل درك نيست.

سخن امام صادق (ع) كلامى است از عالم بالا كه بر زبان امامى كه منافذ آن عالم برايش گشوده شده، جارى گرديده است. بنابراين معناى ساكن شدن خون در عالم بقا و جاودانگى و لرزش سايه‌هاى عرش براى آن چيست؟ و چه تقابل و رابطه‌اى بين سكونت خون امام حسين (ع) در سراى جاويدان و لرزش سايه‌هاى عرش وجود دارد؟ اينها تعابيرى است كه علم و تحقيق در آنها موج مى‌زند و بعد از اين شهادت عجيب، اين عبارت را مى‌آورد: «و همه مخلوقات برايش گريستند.»[٢]

اهل تأمّل و دقّت كجايند؟ امام (ع) در اينجا كلمه جمعى را با الف و لام آورده است تا عموميت و شمول همه موجودات را برساند و در ابتدا به اجمال فرمود: «همه موجودات» و سپس به تفصيل، اين موجودات را ذكر نموده است و مى‌فرمايد:

«گريستند براى او آسمان‌ها و زمين‌هاى هفت‌گانه و همه آنچه در آنها و مابين آنهاست و هر چه در بهشت و دوزخند و همه آنچه ديده مى‌شوند و نمى‌شوند، همگى براى امام حسين گريه و نوحه‌سرايى نمودند.»[٣]

همه اينها به خاطر امام حسين (ع) گريه كرده‌اند؛ امّا امام حسين (ع) خودش كجاست؟ اين تجليل‌ها و عظمت‌ها همگى براى خون سيدالشّهداء (ع) است كه در رگ‌هاى او