لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧١ - باب علة النهى عن السجود على المأكول و الملبوس دون الارض و ما أنبتت من سواهما

امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه باكى نيست در سجده كردن بر بوريا و برگ درخت خرما و هر چه از زمين روييده باشد مگر ميوه.

و در صحيح از حسين بن ابى العلاء از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه شخصى به خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه آمد و سؤال كرد از سجده كردن بر بوريا و جله ظرف خرما و هر چه از زمين رويد آيا جايز است حضرت فرمودند كه بلى و احاديث گذشت كه زمين بهتر است و اگر گل سخت باشد بى‌دغدغه مقدّم است بر نباتات و احاديث سنگ ريزه كالمتواتر است مع هذا بعضى دغدغه كرده‌اند كه استحاله شده است و اصلش خاكست كه با آب جمع شده است و آفتاب در آن تاثير كرده است و سنگ ريزه شده است و اين بى‌وجه است زيرا كه بر تقدير تسليم از اسم زمين بدر نمى‌رود و بعضى دغدغه كرده‌اند در مثل سنگ مرمر بلكه سنگ آسيا كه معدنى دارد و اطلاق معدنى بر اينها مى‌كنند و حق اين است كه سجده كردن بر اينها جايز است حتى بر آجر و گچ پخته اما آهك استحاله مى‌شود و بعد از پختن دغدغه عظيم در آن مى‌شود و در اخبار نيز نهى از آن وارد شده است و امّا ماكول و ملبوس ظاهرا مراد از آنها عاديست پس مثل اهليلج و بليلج خام را سجده مى‌توان كرد چون معتاد الاكل نيست بلكه از جهت دوا مى‌خورند اما پرورده‌اش ماكول عاديست و مانند برگ موز هر چند ستر عورت به آن مى‌توان كرد امّا ملبوس عادى نيست و جميع گفته‌اند كه سجده بر جو مى‌توان كردن و بر گندم نمى‌توان كرد چون پوست گندم را مى‌خورند و پوست جو را نمى‌خورند و احوط آنست كه بر جو سجده نكنند و اگر چيزى در بعضى از بلاد آن را خورند و در بعضى نخورند هر بلدى حكم خود دارد مثل ينجه كه هر جا خورند سجده نتوان كرد و هر جا نخورند سجده توان كرد و بعضى تغليب منع كرده‌اند چون‌