لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٨٠ - آداب دخول مسجد

اوست و آن چه حق سبحانه و تعالى اراده فرمايد چنان مى‌شود كه اراده فرمايد و نيست مرا باز ايستادن از معاصى و كردن طاعات مگر بعون الهى خداوندا بگردان مرا از زيارت كنندگان خود كه هميشه عبادات من در مساجد باشد خالص از جهة رضاى تو و بگردان مرا از جمله عمارت كنندگان مساجد خود به عبادت و طاعت يا با آن به بنا و مرمّت چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه عمارت نمى‌كند مساجد الهى را مگر كسى كه ايمان بجناب اقدس الهى و بروز قيامت داشته باشد و نماز كند و زكات دهد نترسد از كسى مگر از حق سبحانه و تعالى پس اين جماعت اميد هست كه از جمله هدايت يافتگان باشند.

و ديگر فرموده است كه كيست ظالم‌تر از كسى كه منع كن مساجد الهى را از آن كه در آنجا به ياد خدا باشند و سعى مى‌كنند در خرابى مساجد و ساير آياتى كه در اين باب وارد شده است كه خداوندا بگشا از جهة من در توبه‌ات را و توفيقم كرامت كن كه هميشه باز گشتم بسوى تو باشد و در گناهان را بر روى من در بند و مگذار كه متوجه گناهى شوم و چنان كن كه هيچ گناه از من صادر نشود و حمد و سپاس خداوندى را سزاست كه گردانيده است مرا از آن كسانى كه هميشه مناجات با او مى‌كنند و راز خود را به او مى‌گويند خداوندا نظر شفقت و مرحمت بسوى من كن و ثناى تو از آن اعظم است كه ما توانيم كرد.

امّا دعاى دويم خداوندا مرا به درگاه خود خواندى و من اجابت نمودم دعوت ترا و آن چه واجب گردانيده بودى به جا آوردم و به زمين تو روان شدم چنانكه فرموده كه هر گاه نماز را به جا آوريد پهن شويد در زمين و طلب كنيد روزى الهى را از فضل الهى پس من ترا مى‌خوانم از فضل تو كه توفيق دهى كه آن چه فرموده به جا آورم و چيزى كه خلافت رضاى تو باشد بفعل نياورم و سؤال مى‌كنم روزيى كه مرا بس باشد نه زياد و نه كم به سبب رحمت تو يا بحق آن يا از