لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥١ - غفلت از نماز

مؤاخذ نيز باشند مع هذا مؤاخذه نيز نيست بلكه خود را از ثواب عظيم اول وقت و وقت فضيلت محروم ساخته است و اگر چنين مى‌بود كه اگر از وقت فضيلت بگذرد قضا باشد يا مؤاخذ باشد هر آينه مى‌بايست كه حضرت سليمان هلاك شود كه نمازش از وقت فضيلت گذشت و محتمل است كه سايل چنين توهم كرده باشد كه هر گاه از وقت بيرون رود قضا نمى‌توان كرد و عقوبت تقصير را تدارك نمى‌توان كرد حضرت فرموده باشند كه نه چنين است كه قضا نتوان كرد كه اگر قضا نتوان كردن هر آينه حضرت سليمان هلاك خواهست شد و ظاهرا حكايت سليمان بر فرض خلاف واقع مراد باشد يعنى اگر نمى‌توانست كردن و حق سبحانه و تعالى آفتاب را بر نمى‌گردانيد هر آينه هلاك خواهست شد و حال آن كه حق سبحانه و تعالى آفتاب را از جهت او بر گردانيد و او نماز را در وقت خود به جا آورد.

[غفلت از نماز]

(قال مصنّف هذا الكتاب ره انّ الجهّال من اهل الكتاب يزعمون انّ سليمان صلوات اللَّه عليه اشتغل ذات يوم بعرض الخيل حتّى توارت الشّمس بالحجاب ثمّ امر بردّ الخيل و امر بضرب سوقها و اعناقها و قتلها و قال انّها شغلتني عن ذكر ربّى عزّ و جلّ و ليس كما يقولون جلّ نبيّ اللَّه سليمان ٧ عن مثل هذا الفعل لأنّه لم يكن للخيل ذنب فتضرب سوقها و اعناقها لأنّها لم تعرض نفسها عليه و لم تشغله و انّما عرضت عليه و هى بهايم غير مكلّفة و الصّحيح فى ذلك ما روى عن الصّادق صلوات اللَّه عليه انّه قال انّ سليمان بن داود ٧ عرض عليه ذات يوم بالعشي الخيل فاشتغل بالنّظر إليها حتّى توارت الشّمس بالحجاب فقال للملائكة ردّوا الشّمس علىّ حتّى أصلّي صلاتى فى وقتها فردّوها فقام فطفق فمسح ساقيه و عنقه و امر