لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧ - نمازهاى واجب

همين است و قرائت را درست مى‌بايد كرد و اگر و العياذ باللَّه قرائت را درست كرده باشند همگى در اظهار آن و نفى ما سوى مى‌كوشند و بسيار باشد كه جمعى در آن نكوشيده باشند و در حضور قلب كوشيده باشند و در مقام محبت و معرفت در آمده باشند و بر تقديرى كه تقصير در آن كرده باشند دوست دوست خود را عذاب نخواهد كرد بلكه هر دو مى‌بايد و مى‌بايد كه جميع شرايط ظاهرى باشد با شرايط باطنى و إن شاء اللَّه تعالى در مقام خود همه مذكور خواهد شد.

(و قال زرارة بن اعين قال ابو جعفر صلوات اللَّه عليه كان الّذى فرض اللَّه عزّ و جلّ على العباد عشر ركعات و فيهنّ القراءة و ليس فيهنّ و هم يعنى سهوا فزاد رسول اللَّه ٦ سبعا و فيهنّ السّهو و ليس فيهنّ قراءة)

و به اسانيد صحيحه و حسنه منقولست كه زراره گفت كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه آن چه حق سبحانه و تعالى بر بندگان واجب گردانيده ده ركعت نماز بود كه در آن ده ركعت قرائت حمد واجبست البته و در سوره خلافست و خواهد آمد و در اين ده ركعت و هم نيست يعنى شك بى‌دغدغه كه اگر كسى شك كند در نماز دو ركعتى يا در دو ركعت اول غير آن نمازش باطل مى‌شود و در شك و سهو غير ركعت خلافى است كه خواهد آمد و ظاهرا «يعنى» كلام زراره باشد و محتمل است كه كلام راويان ديگر باشد و يقينا كلام صدوق نيست چون همين عبارت در كافى هست و معنيش اين است كه زراره مى‌گويد كه مقصود حضرت ازين و هم سهو است و در اصطلاح حديث سهو را اطلاق مى‌كنند بر فراموشى و شك بلكه بر گمان نيز و بحسب لغت سهو آنست كه يقين داند كه فراموش كرده است و شك آنست كه هر دو طرف مساوى باشد و اگر يك طرف راجح باشد طرف راجح را