لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٨٣ - همه زمين محل نماز است

عمرو بن عبد ود بود كه او با هزار سوار برابر بود و در باب سابق گذشت.

ديگر غنيمت كفار را حق سبحانه و تعالى بر من حلال كرد و بر پيغمبران سابق حرام بود و مى‌سوختند.

ديگر حق سبحانه و تعالى كرامت فرمود مرا جوامع سخنان خوب و آن قرآن است كه مشتمل است بر علوم اولين و آخرين و هم چنين از كلمات حكمت كه لفظ آنها قليل است و معانى آنها بسيار و آن زياده از حد و حصر است و آن چه در كافى است از آن كلمات كافى است هر ذوى العقول را.

ديگر مرا عطا فرموده است شفاعت كبرى، كه در روز قيامت جميع انبياء نفسى نفسى گويند و پيغمبر ما ٦ امّتى گويد و هم چنين حضرات فاطمه زهرا و ائمه هدى را شفاعت كبرى خواهند داد بلكه شيعيان ايشان نيز بسيار باشد كه بعضى از ايشان را شفاعت دهند در مثل عدد قبيله ربيعه و قبيله مضر كه حصر عدد اين دو را بغير حق سبحانه و تعالى نكرده است و احاديث شفاعت متواتر بالمعنى است از حضرت سيد المرسلين و حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم و انكار آن كفر است چنانكه جمعى از عامه منكر آنند و در مادّه ايشان صحيح است چنانكه احاديث متواتره وارد است كه اگر جميع پيغمبران و اوصياى ايشان و جميع مخلوقات الهى از خوبان شفاعت كنند يك ناصبى را فايده نخواهد كرد و اين بر تقدير فرض محال است و اگر نه ايشان شفاعت نمى‌كنند مگر كسى را كه دانند حق سبحانه و تعالى راضى است كه ايشان شفاعت كنند و احاديث بسيار وارد است كه ناصبى كسى است كه عداوت با شيعيان ايشان داشته باشد از جهة تشيّع.

(و يجوز الصّلاة فى الارض كلّها الّا فى المواضع الّتى خصّت بالنّهي عن الصّلاة فيها)

چون در حديث سابق بود كه در هر موضعى نماز