امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٦٨ - ميرزا عبدالوهاب اصفهانى «نشاط»

آن امام و پيشواى متقين‌

سيد السجاد و زين العابدين‌

در مدينه بر در كاخى رسيد

بانگ‌هاى و هوى ميخواران شنيد

بانگ چنگ و بانگ عود و بانگ نى‌

بانگ ساقى بانگ نوشانوش مى‌

بانگ مينا بلبله در بلبله‌

جوش صهبا غلغله در غلغله‌

حلقه‌بر در زد كه در اين حلقه كيست‌

خادمى‌زان حلقه‌بردر شدكه چيست‌

گفت زانِ كيست اين غفلت‌فزا

گفت خادم زان بُشر است اين سرا

گفت آزاد است او يا بنده است‌

فانى است او يا كه خود پاينده است‌

گفت آزاد است و خواجه محتشم‌

صاحب خيل و خداوند حشم‌

گفت آرى بشر جانى بنده نيست‌

كز چنين كردار خود شرمنده نيست‌

اين بگفت و زود از آنجا درگذشت‌

بشر آگه شد چو از آن سرگذشت‌

ناله از نى گريه از مينا گرفت‌

خون دل از ساغر صهبا گرفت‌

آتشى از شمع افتادش به جان‌

وز ميان جمع بيرون شد دوان‌

تشنه‌كامان تشنه آبند و آب‌

تشنه اين تشنگان مستطاب‌

تشنگى مبدأ از آب است و بس‌

تشنگان را آب جذابست و بس‌

جذب مغناطيس آهن را كشان‌

تو در آهن ميل بينى نى در آن‌