امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٩٧ - ميرزا محمدتقى حجه الاسلام «نيّر»

الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ»؛ ٦- صحيفه الابرار؛ ٧- مفاتيح الغيب؛ ٨- الفيه در طرائف؛ ٩- علم الساعه؛ ١٠- لمح البصر؛ ١١- نصره الحق.

مرحوم آقابزرگ تهرانى در نقباء البشر سه كتاب ديگر را نيز به وى نسبت داده است:

١- شرح حديث «أنا النقطة تحت باء بسم اللّه»؛ ٢- كشف السبحات؛ ٣- العروس.[١]

وى در مورد وداع امام حسين (ع) در لحاظات آخر در كربلا و سخنانى كه به امام سجاد (ع) فرموده اند چنين مى سرايد:

[١] - همان، ج ١، ص، ١٤- ١٦.

[٢] - امام حسين( ع)، او[ حضرت سجاد( ع)] را به سينه چسباند و فرمود:« پسرم! تو پاك‌ترين و بهترين ذريه و عترت منى. تو جانشين من بر اين بانوان و كودكان غريب و يتيم و مظلوم هستى. از آن‌ها كه در چنين رنجى شديد در برابر شماتت دشمن قرار گرفته‌اند، سرپرستى كن و مونسشان باش. ايشان هيچ مردى غير از تو ندارند. به آن‌ها مهربانى كن.» سپس به آن‌ها فرمود:« هو إمام مفترض الطّاعه»،« او امامى است كه طاعتش واجب است.»( روايت كربلا، ص. ١٨٢ به نقل از معالى السبطين، ج. ٢، ص. ٢٢)

[٣] - رهين: مرهون، گرو گذاشته شده.

[٤] - علم من لدن: در اينجا اشاره به علم قرآنى و علم لدنى است كه بى‌واسطه و با الهام الهى به دست مى‌آيد. اشاره است به سوره مباركه نمل آيه- ٦-« وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ»،« اى رسول! حقّا كه تو آيات قرآن را از سوى خداى داناى حكيم دريافت مى‌كنى.»

[٥] - ر. ك. به پانوشت بيت ٧٩٥.

[٦] - مؤتمن: امين، مورد اطمينان.

[٧] - ديوان نير، نويسنده، حجه الاسلام، محمد تقى، ناشر، موسسه فرهنگى مطالعاتى شمس الشموس، تهران، ١٣٨٦، جلد ١، ص ٧٨- ٧٩.