امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٥٠ - شيخ محمّد جواد خراسانى «محولاتى»

اين سئوالش زد بقلب شه شَرَر

شد به حيرت چون دهد او را خَبَر

گفت بابا نيست اندر اين خيام‌

جُز من و تو مَرد ديگر و السّلام‌[١]

گفت بابا آنهمه يارت چه شد

اى پدر اصحاب و انصارت چه شد

از چه امروز اى پدر دير آمدى‌

خسته و مجروح و دلگير آمدى‌

خود چرا تنها به ديدار آمدى‌

پيش از اين همراه انصار آمدى‌

شاه فرمودش كه اى زار عليل‌

جُمله اصحاب گشتندى قتيل‌

ياوران امروز يك يك كشته شد

هر يكى در خون خود آغشته شد

گفت بابا كُو حبيب و كو زهير

مُسلم بن عوسجت كُو، كُو بُرير

گفت نور ديده گشتندى شهيد

حقّ ببخشايد تو را اجر مزيد

گفت پس اولاد اعمامم چه شد

گفت‌صبرت‌باد يك يك كشته شد

گفت بابا پس عموهايم كجا است‌

گفت صبرت باد مقتول جفا است‌

گفت بابا پس چه شد عمّ رشيد

گفت صبرت باد عمّت شد شهيد

گفت كو پشت و پناه و ياورم‌

اكبرم كو اكبرم كو اكبَرم‌

گفت منما بيش از اين پرسش ز من‌

داغهايم را ز نو آتش مزن‌

كس نمانده باقى اندر اين خيام‌

جُز من و تو مرد ديگر و السَلام‌

ايجواد ايكاش بودى آن زمان‌

تا تو هم سازى فداى شاه جان‌[٢]

بده اى عمّه شمشير و عصائى‌

كه تا آماده گردم بر فدائى‌