امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٥١ - محمد بن يوسف اهلى شيرازى
ادامه حيات و مجال خودنمايى را براى اين نوع از شعر در گستره زبان فارسى فراهم آورده است.[١]
وى نيز با ابراز ارادت به خاندان عصمت و طهارت عليهم السلام، ابيات بسيارى در منقبت اين خاندان پاك سرشت سروده است. وى در تركيب بندى كه اين خاندان را ستايش كرده، ابياتى را نيز در مدح حضرت امام سجاد (ع) سروده است كه در اينجا بدان اشاره مى كنيم:
|
بس كه پر شد اشك چون باران زين العابدين |
ناودان خون شد از دامان زين العابدين |
|
|
كشتى نوح است لطف خاندان ور نى جهان |
گم شدى در اشك چون طوفان زين العابدين |
|
|
آدم آل عبا خوانند او را زانكه هست |
رونق آدم ز فرزندان، زين العابدين |
|
|
ديده يعقوب كز هجران يوسف بسته شد |
هجر او وصلى است از هجران زين العابدين |
|
|
آتششدر جان فتد هركسكه خندد همچوشمع |
با وجود ديده گريان زين العابدين |
|
|
چشم زين العابدين را گر فراق و گريه كاست |
قرة العينى كه دارد او چراغ ديدههاست[٢] |
|
[١] - همان، جلد ١، ص ١٣٨.
[٢] - ديوان اشعار اهلى شيرازى، مصحح: حامدى ربانى، اصغر، كتابخانه سنايى، تهران، ١٣٦٩. جلد ١. ص ٥٢٠.