امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٤٥ - حاج ميرزا محمدمهدى محى الدين الهى قمشهاى

ما كه در اين سلسله ذلتيم‌

سبط رسول و شرف ملتيم‌

هادى خلقيم به نصّ رسول‌

حجت حقيم به حُسن قبول‌

شيخ كزو صحبت قرآن شنيد

شد خجل انگشت به دندان گزيد

گفت عجب در غلط افتاده‌ايم‌

بر سر باطل عبث استاده‌ايم‌

واى به من واى بر آئين من‌

واى بر اين مهر من و كين من‌

گفت عجب كرده يزيد ابن دون‌

در بر ما قصه دين واژگون‌

سخت پشيمان شد و فرياد كرد

لعن بر آن مظهر بيداد كرد

گفت كه بيزارم از اين روزگار

وز عمل زشت يزيد العرار

كرد تبرى ز يزيد كفور

روى دل آورد برب غفور

اشك‌همى‌ريخت كه اى ذو الجلال‌

زارم و بيزار از اين بدسگال‌

لعن ابد باد بر آن ديوخو

باد بدان شاه ستمگر تفو

گفت ببخش از من زار ايزدا

زنگ گناه از دل و جانم زدا

بودمى از جهل ز دين بى‌خبر

ذو الكرما از گنهم درگذر

يا رب از اين پس به يزيد جهول‌

دشمنم و دوست به آل رسول‌

دامن سجاد گرفت از ادب‌

گفت كه اى مظهر الطاف رب‌

بر من نادان خطا كار بخش‌

زشتى اين پير دل افكار بخش‌

توبه‌ام از لطف و كرامت پذير

اى به دو عالم تو مرا دستگير

خسرو سجاد بدان شيخ راد

گفت خدا يار و رسول از تو شاد