امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٩٠ - محمد حسين بهجت اردكانى «شفق»

اى خدا بردم اگر طاعت تو

هست بر گردن من منت تو

ور گنه كردم و در تقصيرم‌

حجت توست گريبان گيرم‌

معصيتها چه نهانى چه عيان‌

به تو يا رب نرسانند زيان‌

نيز سودى نبرى از حسنات‌

چون تو را نيست نيازى در ذات‌

ز آنچه اى دوست ترا نيست ضرر

عفو فرما و نما صرف نظر

و آنچه هرگز نرساند به تو سود

به منش بخش و مفرما مردود

مرد حق بر در جانان از جان‌

ساعتى ناله زد و كرد فغان‌

ناگهان ناله او رفت فرو

در نفس‌هاى تب آلوده او

در گلو زمزمه او بشكست‌

پرده كعبه برفتش از دست‌

سخت لرزيد و بيفتاد خموش‌

بر زمين نقش شد و رفت ز هوش‌

بيخود افتاد ز پيمانه حق‌

عاشق حق به در خانه حق‌[١]