امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٨٩ - محمد حسين بهجت اردكانى «شفق»

مگر از عشق به سر دارد شور؟

يا كه از قافله افتاده به دور؟

اندر اين خانه كه را مى جويد؟

با كه درد دل خود مى گويد؟

از غم كيست كه چون شمع سحر

شعله دارد به جگر اشك به بر؟

مگر او حضرت ابراهيم است‌

كه به درگاه خدا تسليم است‌

يا مگر همسخن حق موسى است‌

كه ز دل نالد و غرق نجوى است‌

يا مگر زنده شده «احمد» باز

بر كشيده است ز توحيد آواز

دل در اين راز نهان حيران است‌

اين‌جوان كيست؟ چرا گريان است؟

آه ... اين تازه جوان سجاد است‌

كه چنين نيمه شبش فرياد است‌

او بود محرم خلوتگه راز

پرده كعبه گرفته به نياز

او به جان شيفته عشق خداست‌

زار مى نالد و در حال دعاست‌

چهره در اشك أسَف مى شويد

با دلآرام چنين مى گويد:

چشم ها رفته فرو در دل خواب‌

خفته آرام نجوم شب تاب‌

ليكن اى بر همه هستى آگاه‌

خواب را نيست به نزديك تو راه‌

پادشاهان در خود بسته ز ناز

حاجبان بر در خود داشته باز

كرده مأمور نگهبانى چند

تا برانند ز در حاجتمند

ليك يا رب به رخ اهل نياز

هست پيوسته در لطف تو باز

در تو باز به روى همه كس‌

نه بدرگاه تو حاجب نه عسس‌

اين گدا بر درت اى بار خداى‌

ايستاده است فقيرانه به پاى‌

از تو اى دوست چنين مى خواهم‌

كه كنى رحمت خود همراهم‌