امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٦٢ - محمد رفيع بن عبد الكريم درميانى «لامع»
محمد رفيع بن عبد الكريم درميانى «لامع»
محمد رفيع بن عبد الكريم درميانى لامع در سال ١٠٧٦ ه. ق، در «درميان» قهستان، از بخشهاى فعلى شهرستان بيرجند متولد شد. وى شاعرى توانا و مردى محتشم و كريم و والا همّت و عرفان مسلك بوده است. از آثار و اشعارش برمىآيد كه شاعر از علوم متداول زمان و دانشهاى اسلامى معمول روزگار بهره فراوان داشته است. وى در قصايد و قطعات و غزليّات و رباعيّاتش از ترك تعلّق و ايثار و گذشت سخن گفته. دوران عمرش كه ظاهراً بيش از شصت سال نبوده با يكى از پرآشوبترين دورانهاى تاريخ ايران مواجه است. ديوان اشعارش بر اساس قديمترين دستنويس موجود اخيراً به چاپ رسيده است.[١]
|
حبّذا[٢] آن بارگاهى كأندر آن دارد كمين |
بهر طوف آستانش روز و شب روح الأمين |
|
|
كنگره قصر جلالش بس رفيع افتاده است |
هر زمان بر آسمان از قدر مى سايد جبين |
|
|
بارگاه آن كه باشد خاك روب درگهش |
سرمه چشم ملايك تاج فرق حور عين |
|
|
در فضاى بارگاهش از علوّ مرتبت |
شد زمينش آسمان و آسمان آمد زمين |
|
|
زائران روضهاش را مىرسد هردم به گوش |
از ملائك بانگ «طِبتُم فأدخلوها خالدين»[٣] |
|
|
توسن همت به ميدان عبادت تاخت تا |
زآسمانآمد خطابش «أنت زين العابدين» |
|
|
گر نمود احياى موتى عيسى مريم به دم |
درمحاكمازحجر برخاستدر نزدش انين |
|
|
تا بهحدّى بود زهدشكز فضاى لا مكان |
بارها آمد خطاب انت خير الراغبين[٤] |
|
[١] - مناقب علوى در شعر فارسى، احمدى بيرجندى، احمد، آستان قدس رضوى، بنياد پژوهشهاى اسلامى، مشهد مقدس، ١٣٧٩، جلد ١، ص ٥٤.
[٢] - حبّذا: چه خوب است و نيكو. خوشا!
[٣] - اشاره دارد به آيه شريفه ٧٤ سوره زمر.
[٤] - خير الرّاغبين: گزيدهتر گرايش كنندگان به حق و به عبادت پروردگار عالم.