امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٦٥ - واعظ قزوينى

چراغ ديده‌ى عُبّاد، حضرت سجّاد

كه آفتاب چو مه نور از او نمايد وام‌

ز ذكر واقعه‌ى كربلا نياسودى‌

دلش كه مقرى تسبيح ناله بود مدام‌

ز تند باد جلال خدا تن زارش‌

چو موج قلزم رحمت هميشه بى‌آرام‌

چو خوشه، زرد ولى دانه‌كش‌ضعيفان را

چو گل، شكسته و ليكن شكفته روى مدام‌

غريب، ليك وطن سايه‌اش غريبان را

يتيم ليك پدر ز التفات بر ايتام‌

ز حلم‌كرده به‌هم يار، جرم‌و بخشش را

به علم داده جدايى، حلال را ز حرام‌

چو چشم‌خويش، كف او مدام‌در ريزش‌

چو بحر همّت خود، دل هميشه بى‌آرام‌

فكنده بار علايق ز خويش، تا كه كشد

به خانه‌ى فقرا، آب و نان به دوش مدام‌

ز بس‌خضوع، شدى آب در نماز، اگر

براى سجده نبودى ضرور هفت اندام‌