امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٧٦ - محمد خليل مذنب

ناله سر در خيمه‌ى بيمار كرد

نرگس بيمار را بيدار كرد

با تب و تاب و تعب زين العباد

چشم بر آشوب عاشورا گشاد

ريخت در بستر تب داغى كه داشت‌

از درون خيمه پا بيرون گذاشت‌

خواست تا بر ضعف تن غالب شود

روح سالم بر بدن غالب شود

باز هم خود را به رفتن آزمود

رفت و راهى جانب ميدان گشود

رفت شايد چرخ برگردد، نشد

خواست قربان پدر گردد، نشد

امُّ كلثوم از پى‌اش رفت و دويد

زد صلا گفت اى جهانى را اميد

تو پدر را جانشينى بازگرد

وارث دين مُبينى بازگرد

باش تا باشى پدر را يادگار

باش تا دين از تو ماند پايدار

شد على آرام و زان ره بازگشت‌

بازگشت و با پدر همراز گشت‌

رازها گفتند و فرصت شد تمام‌

تب جدا كرد آن امام از اين امام‌

شد على آئينه‌ى هوش پدر

رفت در بستر ز آغوش پدر