امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٠٢ - ميرزا محمدتقى حجه الاسلام «نيّر»
|
زان سپس دادند در ويرانه جا |
پردهپوشانِ حريم مصطفى |
|
|
شد خرابه گنجِ دُرهاى يتيم |
همچو اندر كهف اصحاب رقيم |
|
|
نه بهجز خاك سيهفرشى به زير |
نه به سرشان سايبانى از هجير |
|
|
سرورى كه سر به پا سوديش عرش |
شدسرشرا خشت بالين، خاك فرش |
|
|
اشك خونين شربت بيمارىاش |
شمع بالين آه شببيدارىاش |
|
|
شد چو از زندان فرعونى ملول |
يوسف مهپيكر آل رسول، |
|
|
گرگ دهر از خون خوبان سير شد |
دور گردون نادم از تقصير شد |
|
|
پس كشيدند آن قطار پُربلا |
ناقهداران سوى دشت كربلا |
|
|
بوى جان آورد باد خوش نويد |
بر مشام عترت شاه شهيد |
|
|
خواجه سجاد، مير كاروان |
پابرهنه شد روان با بانوان |
|
|
سوى قربانگاه دشت نينوا |
همچو موسى سوى نار اندر طُوى |
|
|
آسمانى ديد بر روى زمين |
آفتابش در كنار اما دفين |
|
|
يا نهفته بحر زَخّار[١] شرف |
درّ غلتانى در آغوش صدف |
|
|
يا به زير پرده نور كبريا |
چون به بطن روح، سرّ كيميا |
|
|
يا كه در مشكات، مصباح هدى |
ليك شمعش سر ز تيغ از تن جدا |
|
|
مرقد پاك پدر در برگرفت |
شكوه شام و عراق از سر گرفت |
|
|
سيل خون از ديده راند و ناله كرد |
كربلا را بوستان لاله كرد ...[٢] |
|
[١] - زخّار: بسيار پر و لبريز.
[٢] - ديوان نير، نويسنده، حجه الاسلام، محمد تقى، ناشر، موسسه فرهنگى مطالعاتى شمس الشموس، تهران، ١٣٨٦، جلد ١، ص ١٣٠ تا ١٨٥.