امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٤٦ - احمد ابن محمد متخلص به «جامى»

مست عشقند عاشقان دايم‌

لا يخافون لومَةُ اللائم‌[١]

اين نه‌رفض‌است‌محض ايمان است‌

رسم معروف اهل عرفان‌ست‌

رفض‌[٢] اگرهست‌حبّ‌آل‌نبى‌

فرض‌است‌برذكى‌[٣] و غبى‌[٤]

قصه مدح بوفراس رشيد

چون بدان شاه حق شناس رسيد

از درم بهر آن نكو گفتار

كرد حالى روان ده و دو هزار

بوفراس آن درم نكرد قبول‌

گفت: مقصود من خدا و رسول‌

بود از آن مدح، نى نوال و عطا

زان كه عمر شريف را ز خطا

همه جا از براى همجى‌

كرده‌اى صرف در مديح و هجى‌

تافتم سوى اين مديح عنان‌

بهر كفاره چنان سخنان‌

قال زين‌العِباد و العُباد:

ما نؤدّيه عوض لايرداد

زان كه ما اهل بيت احسانيم‌

هر چه داديم، باز نستانيم‌

ابر جوديم بر نشيب و فراز

قطره از ما به ما نگردد باز

آفتابيم بر سپهر علا

نفتد عكس ما دگر سوى ما

چون فرزدق به آن وفا و كرم‌

گشت بينا، قبول كرد درم‌

از براى خداى بود و رسول‌

هرچه آمد از او، چه رد چه قبول‌

بود از آن هر دو قصدش الحق حق‌

مى‌كنم من هم از فرزدق دق‌

رشحه اى زان سحاب لطف ونوال‌

كه رسيدش از آن خجسته مآل،

زان حريفم اگر رسد حرفى‌

بندم از دولت ابد، طرفى‌

صادقى از مشايخ حرمين‌

چون شنيد آن نشيد دور از شين‌