امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٤٥ - احمد ابن محمد متخلص به «جامى»
|
قربشان پايه علو و جلال |
بُعدشان مايه عتو[١] و ضلال |
|
|
گر شمارند اهل تقوا را |
طالبان رضاى مولا را، |
|
|
اندر آن قوم مقتدا باشند |
وندر آن خيل پيشوا باشند |
|
|
گر بپرسد ز آسمان بالفرض |
سائلى: من خيار اهل الارض[٢] |
|
|
بر زبان كواكب و انجم |
هيچ لفظى نيايد «إلّا هُم»[٣] |
|
|
هم غيوث الندى اذا وهبوا |
هم ليوث الشرى اذا نهبوا[٤] |
|
|
ذكرشان سابق است در افواه |
بر همه خلق، بعد ذكر اله |
|
|
سر هر نامه را رواج افزاى |
نامشان هست بعد نام خداى |
|
|
ختم هر نظم و نثر را الحق |
باشد از يمن نامشان رونق[٥] |
|
|
چون هشام آن قصيده غرّا |
كه فرزدق همى نمود انشا |
|
|
كرد از آغاز تا به آخر گوش |
خونشاندر رگاز غضب زد جوش |
|
|
بر فرزدق گرفت حالى دق |
همچو بر مرغ خوشنوا عقعق |
|
|
ساخت در چشم شاميان خوارش |
حبس بنمود بهر آن كارش |
|
|
اگرش چشم راست بين بودى |
راست كردار و راست بين بودى، |
|
|
دست بيداد و ظلم نگشادى |
جاى آن حبس، خلعتش دادى |
|
|
مادح اهل بيت، در معنى |
مدحت خويشتن كند يعنى |
|
|
مؤمنم، موقنم، خداىشناس |
وز خدايم بود اميد و هراس |
|
|
از كجىها در اعتقاد من پاك |
نيست از طعن كج نهادم، باك |
|
|
دوستدار رسول و آل ويم |
دشمن خصم بدسگال ويم |
|
[١] - عتّو و ضلال: سركشى و گمراهى.
[٢] - من خيار اهل الارض؟ بهترين مردم روى زمين چه كسانىاند؟
[٣] - الّا هم: مگر ايشان.
[٤] - هم غيوث...: اينان در هنگام بخشش ابرهاى بارندهاند و در موقع حمله به دشمن شيران بيشهاند كه برقآسا دشمنان را از پاى در مىآورند و بر آنان هجوم مىبرند.
[٥] - مثنوى هفت اورنگ جامى؛ اورنگ اول( سلسلة الذهب)، ص ١٤١.