امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٥٦ - محمدحسين نظيرى نيشابورى
بست و در اوج ثروت، شهرت، حرمت و محبوبيت، در مسجدى كه در نزديكى منزل خود ساخته بود به خاك سپرده شد.
از آثار نظيرى نيشابورى «ديوان» شعر است، كه خود در ١٠٢٠ ق، به كتابخانه خانِ خانان تقديم كرده و شامل قصيده، تركيب بند، غزل، قطعه و رباعى است كه مجموع ابيات آن به ده هزار بيت مى رسد.[١]
از اوست در بيان مظلوميت حضرت سجاد (ع):
|
دنيا كه عنف اهل ستم تار و مار كرد |
سجاد حق على حسين آشكار كرد |
|
|
در فكر تشنگان بيابان كربلا |
مژگان چو ذو الفقار على آبدار كرد |
|
|
گويى كه خون ديده آن قطب اوليا |
با خون يحيى زكريّا قرار كرد |
|
|
آن مرزو بومارضمقدّسبهخون سرشت |
اينكوه و دشت مكّه و يثرب بكار كرد |
|
|
آن اعتكاف مسجد اقصى نمود خوش |
اين انزواى كنج حرم اختيار كرد |
|
|
آن را نزار گشت تن از خرقه خشن |
اين را هراس خشيت حق تننزار كرد |
|
|
پوشيد دلق تقوى و نعلين اجتهاد |
در طاعت خداى كمر استوار كرد |
|
|
چندانگريستپوستز رخسارهاش بريخت |
شوراب ديدهاش بن دندان فكار كرد |
|
|
از عقدههاى ظلمت و از عقبههاى تار |
سجّاد حق به گريه خونين گذار كرد |
|
|
شد بر امامتش حجر كعبه معترف |
با عمّخودچو پيش حرم گير و دار كرد |
|
|
عبد الملك برو به حقارت نگاه كرد |
صحن حرم پر از گهر شاهوار كرد |
|
|
پنجاه و هفت سال بدين حال زنده بود |
آخر وليد شربت زهرش به كار كرد[٢] |
|
[١] - ديوان نظيرى نيشابورى، نويسنده، طاهرى، محمد رضا، ناشر، نگاه، تهران، ١٣٧٩، جلد ١، ص ١٠- ٢٧.
[٢] - همان، جلد ١، ص ٤٩٤- ٤٩٦.