امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٨٨ - محمد حسين بهجت اردكانى «شفق»

نور مه موج زده چون دريا

و ندر آن كوه و كمر كرده شنا

زده مه روى زمين خيمه سيم‌

خوانده لا لايى جانبخش نسيم‌

زير اين خيمه سيمينه طناب‌

رفته ابناء طبيعت در خواب‌

شبى آرام و جهان است خموش‌

آفرينش شده بى جوش و خروش‌

نكند ناله خروس سحرى‌

برده از ياد مگر نوحه گرى‌

مرغ شب نيز زبان را بسته است‌

گويى از ناله گلويش خسته است‌

اندر اين صحنه آرام و خموش‌

مى رسد ناله اى از دور به گوش‌

ناله اى غرق در امواج نسيم‌

حاكى از حسرت و اندوه عظيم‌

اندر افلاك فكنده است طنين‌

صوتى آشفته و لرزان و حزين‌

بدريده است گريبان سكوت‌

رفته تا بام جهان ملكوت‌

هشته بالاتر از آنجا هم پا

تا رسيده است به درگاه خدا

زين نوا پرده جان مى لرزد

همه ذرات جهان مى لرزد

يا رب اين ناله غم پرور كيست؟!

وين همه شور و نوا از پى چيست؟!

آن شبح چيست كه در دامن نور

مى رسد گه به نظر از ره دور؟

گوئى آنجا سر و رويى پيداست‌

دستهايى به هوا بهر دعاست‌

اين صدا نيز از آن سوى آيد

بوى عشقيست كز آن كوى آيد

گوئى آنگوشه جوانى شيداست‌

پرده اى نيز در آنجا پيداست‌

به نظر مى رسد آن تازه جوان‌

پرده را ميدهد آرام تكان‌

كيست كآشفتته دل و عاشق وار

راز مى گويد و مى گريد زار؟!