امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٠١ - ميرزا محمدتقى حجه الاسلام «نيّر»

خواجه سجاد سبط مستطاب‌

كرد با آن دل‌سيه روى عتاب‌

گفت‌وَيحك‌[١] اى‌سيه‌بخت جهول‌

هين گمانت چيست در حقّ رسول؟

گر ببيند با چنين حال عجيب‌

باللّه اين مستورگانِ بى‌حجيب‌

گر بدانستى چه كردى از جفا

با سليل دودمان مصطفى،

مى‌گرفتى راه دشت و كوه پيش‌

مى‌گرستى‌روز و شب بر حال خويش‌

بيختى غم خاك عالم بر سرت‌

بود بالين، توده خاكسترت‌

باش تا در موقف يوم النّشور

آيدت پيش آنچه كردى از غرور

گر دو روزى سفلگان خوشه‌چين‌

بر سرير كامرانى شد مكين،

برنكاهد كبريا و جاه ما

و آن سليمانى و تاج و گاه ما

ما سليل دوده پيغمبريم‌

با نبوت زاده يك مادريم‌

شير يزدان، باب ذو الاكرام ما

با امارت،[٢] زاده ما را مامِ ما

ناشده مامت ز بابت بارگير،

بود بابم بر مسلمانان امير

مصطفى را آن امير محتشم‌

بود در بدر و احُد صاحب علَم‌

باب تو در جيش كفار قريش‌

حامل‌رايات‌[٣] و پيش‌آهنگ جيش‌

پور هند از پاسخش برتافت رو

كه نبودش حجتى در خورد او

وه چه گويم من؟ زبانم بسته باد

خامه خونبار من اشكسته باد

كه چه رفت از ضربت چوب جفا

زان سپس بر بوسه‌گاه مصطفى‌

پس به‌خودباليد و گفت آن سفله‌مرد

كاش‌بودى‌در حضور، اشياخِ بدر[٤]

تا بديدندى كه چون كردم قضا[٥]

ثار خويش از خاندان مرتضى‌