«ديده مى‌بايد كه باشد شه‌شناس‌		تا شناسد شاه را در هرلباس»[١]
شد چو غايب آن شه حيدر شكوه‌		دست بريغماگشودند آن گروه ...[٢]

وى همچنين جريان اسارت اهل بيت عصمت و طهارت عليهم اسلام،- كه از كربلا شروع شده و به مدينه ختم شد- على الخصوص ظلم و ستمى كه دشمنان فرومايه به امام سجاد (ع) تحميل كردند- را به نظم در آورده است. ما در اين مجال كوتاه به اختصار چند بيتى كه اين شاعر پرآوازه در مورد حضرت امام سجاد (ع) سروده است را ذكر مى كنيم:

بوستان لاله‌رويان حجيز		شد ز تاراج خزان چون برگ‌ريز
كوفيان بستند بار قافله‌		بانوان را شد به گردون غلغله‌
شد سوار اشتران بى‌جهاز		پرده‌پوشان حريم عزّ و ناز
خواجه سجاد، رخ چون ماه نو		بند بر پا بر هَيون تندرو
حلقه زنجير طوق گردنش‌		گشته چون مويى ز بيمارى تنش‌
جاهلان غرق تحير كاى عجيب‌		خاصگان منظور عامه بى‌حجيب‌
بى‌حجابى بود خود عين حجاب‌		ظلمت شب را ز روى آفتاب‌
آن‌كه‌خود مخفى‌است‌از فرط ظهور		گونه‌[٣] مستغنى‌است‌او را از ستور[٤]
چون‌سحرگه‌قرص‌شيد[٥] آمد برون‌		سر برهنه زين حجاب نيلگون‌
از جفاى كوفيان كفر كيش‌		رو به كوفه هِشت آن جمع پريش‌
ز ازدحام آن گروه بى‌تميز		شد عيان در كوفه شور رستخيز[٦]

[١] - اقتباس از منطق الطير.

[٢] - ديوان نير، نويسنده، حجه الاسلام، محمد تقى، ناشر، موسسه فرهنگى مطالعاتى شمس الشموس، تهران، ١٣٨٦، جلد ١، ص ١٣٠- ١٣١.

[٣] - گونه: صورت.

[٤] - ستور: جمع ستر به معنى حجاب و پرده.

[٥] - شيد: آفتاب.

[٦] - مسلم جصّاص مى‌گويد:... ناگاه صيحه و هياهوى عظيم از كوچه‌هاى كوفه شنيدم... ديدم قريب چهل محمل و هودج پيدا شد كه در ميان آنان اهل حرم سيد الشهدا( ع) بودند. ناگهان ديدم حضرت على بن الحسين( ع) را، درحالى‌كه بر شتر برهنه و خشنى سوار كرده‌اند و غل جامع در گردنش افكنده‌اند و دست‌هايش را نيز بسته و به گردن آويخته بودند و در اثر سايش زنجير، خون از رگ‌هاى گردنش جارى است... در همين ميان صداى ضجه و غوغا برخاست و سرهاى شهدا را بر نيزه كرده و جلوى همه سرها، سر حسين( ع) را حمل مى‌كردند.( بحار الأنوار، ج. ٤٥، ص. ١١٤).