امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٤٧ - احمد ابن محمد متخلص به «جامى»

وقتى قصيده فرزدق به پايان رسيد، هشام مانند كسى كه از خوابى گران بيدار شده باشد، خشمگين و آشفته به فرزدق گفت: چرا چنين شعرى- تاكنون- در مدح ما نسروده‌اى؟ فرزدق گفت: جدى بمانند جد او و پدرى همشأن پدر او و مادرى پاكيزه گوهر مانند مادر او بياور تا تو را نيز مانند او بستايم.

هشام برآشفت و دستور داد تا نام شاعر را از دفتر جوايز حذف كنند و او را در سرزمين عسفان ميان مكه و مدينه به بند و زندان كشند.

چون اين خبر به حضرت سجاد (ع) رسيد دستور فرمودند دوازده هزار درهم به رسم صله و جايزه نزد فرزدق بفرستند و عذر بخواهند كه بيش از اين مقدور نيست. فرزدق صله را نپذيرفت و پيغام داد: من اين قصيده را براى رضاى خدا و رسول خدا و دفاع از حق سروده‌ام و صله‌اى نمى‌خواهم. امام (ع) صله را بازپس فرستادند و او را سوگند دادند كه بپذيرد و اطمينان دادند كه چيزى از ارزش واقعى آن، در نزد خدا كم نخواهد شد.[٢]

[١] - مثنوى هفت اورنگ جامى؛ اورنگ اول( سلسلة الذهب)، ص ١٣٩- ١٤٣.

[٢] - ر. ك: زندگانى على بن الحسين( ع)، دكتر سيد جعفر شهيدى، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، تهران، ١٣٦٥ ه. ش، ص ١١٣ به بعد.