امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٢٥ - ميرزا يحيى مدرس اصفهانى «بيدآبادى»

هم بر به سر نى سر بابش به برابر

گه‌چوب‌جفا خصم‌زدى بر لب آن سر

گه سنگ به پيشانى آن رأس مطهر

گه‌طشت زرش منزل و گه تختگه عاج‌

گه كرده ز تاب عطش و تَفّ هوا غش‌

گاهى ز يهودان به سرش ريخته آتش‌

گه شعر و سنان از پى قتلش به كشاكش‌

گه از غم او زينب دل خسته مشوّش‌

چون كشتى بگسسته زمامى كه بلافش‌

درياى غم از هر طرفش آمده مواج‌

شاها ز حوادث شدم آن نقطه موهوم‌

كآثار وجودش نكند فرق ز معدوم‌

چون‌عشق‌شدم‌فاش و نهان ظاهر و مكتوم‌

اى حال دل خسته دلان نزد تو معلوم‌

ترسم كه اعمال بدو طالع مى شوم‌

«يحيى» شود از خيل‌غلامان‌تو اخراج‌[١]

چارمين قبله امجاد امام سجاد

حامى شرع نبى حضرت زين العباد

فخرها زيبد از اجداد به اين نيك اولاد

نازها بايد از اولاد به چون او ز اجداد

تاچهل سال پس از قتل پدر زارى كرد

همه جا در همه احوال عزادارى كرد

گريه مى‌كرد چو مى‌كرد سوى‌آب نظر

ياد مى‌آمدش از تشنه لب‌هاى پدر

و آنچه بابش به دل‌از سوز عطش داشت شرر

خشك گشته كبد و پاره دل و خسته جگر

عوض آب كه مى خواست از آن قوم شرير

بود پيكان ز پى پيكان تير از پى تير

گوسفندى به يكى روز به دست قصّاب‌

ديد و پرسيد كه‌آيا تو به او دادى آب‌

گفت قصاب كه لب تشنه كُشى نيست صواب‌

شاه‌را گريه‌ز كف‌برد برون طاقت و تاب‌

كه مرا چونكه پدر لشكر عدوان كشتند

موج‌زن بود دو نهر و لب‌عطشان كشتند