امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٦٦ - واعظ قزوينى

عدوى‌او كه‌دماغش‌ز دود جهل‌پر است‌

به حشركى‌رسدش بوى مغفرت به مشام؟

سخن رسيد به سر منزل دعا واعظ

عنان بكش كه نه اين راه را بود انجام‌

قلم مناز به‌بازوى‌خود، كه ممكن نيست‌

رسد به پايه‌ى قدرش كمند طول كلام‌

غرض‌از اين همه، اظهار بندگى‌است مرا

وگرنه‌من‌كيم آن قدر كو، و مدح كدام؟

سزاى درگه او نيست تحفه‌يى در كف‌

مرا به غير دعا، و السلام و الاكرام‌

بود به‌جيب مكان، تاچو مهرصفحه‌ى خاك‌

بود به‌دست زمان، تا چو سبحه شهر صيام‌

برد به خاك درش سجده، جبهه‌ى عالم‌

كندبه‌ذكر خوشش دور، سبحه‌ى ايّام‌[١]

به سجاد نور جبين وجود

كه از چشم او ابر آموخت جود

دلش از آتش خوف دايم كباب‌

شب‌و روز چشمش‌چو نرگس‌در آب‌

از آن اشك را بر سر چشم جاست‌

كه با ديده پاك او آشناست‌

از آن دلنشين است غم اين چنين‌

كه بوده است با خاطرش همنشين‌

چنان بود تسليم در بند غم‌

كه نگسست تار سرشكش ز هم‌

خوشا طالع اشك ريزان او

كه از دست نگذاشت دامان او[٢]