عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٩ - فصل اول آيات قرآن در مدح صحابه

صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌؛[١]

و براى كسانى كه قبل از [مهاجران‌] در [مدينه‌] جاى گرفته و ايمان آورده‌اند و كسانى كه به سويشان هجرت كنند دوست مى‌دارند و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند و آن‌ها را بر خود مقدم مى‌دارند، هرچند خودشان بسيار نيازمند باشند. كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش بازداشته شده‌اند رستگارانند.

آيه ٧٢ سوره انفال نيز مانند آيه قبل مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ‌؛[٢]

كسانى كه ايمان آوردند و مهاجرت كردند و با اموال و جان خودشان در راه خدا جهاد نمودند، و كسانى كه [مهاجرين‌] را پناه دادند و آنان را يارى كردند، گروهى از ايشان دوستان گروه ديگرند.

و مثل اين آيه شريفه:

وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ حَتَّى يُهاجِرُوا وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ ...؛[٣]

و كسانى كه ايمان آورده‌اند ولى مهاجرت نكرده‌اند، هيچ‌گونه ولايتى [دينى‌] بر شما

[١] . حشر، آيه ٩.

[٢] . مقصود از ولايت به نظر برخى ولايت ميراث، نصرت و امن است و مى‌توان ولايت امر به معروف و نهى از منكر را به آن افزود، ولايت ميراث بعد از آيه شريفه وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ نسخ شده به‌هرحال، بعيد به نظر مى‌رسد كه ولايت ذكر شده در آيه شريفه براى هميشه بر مؤمنان واجب باشد؛ به دليل آيه شريفه إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ فَسادٌ كَبِيرٌ.

[٣] . انفال، آيه ٧٢.