عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٤ - عدالت صحابه از ديدگاه اهل سنت

الْغاوِينَ وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ‌؛[١]

و سرگذشت كسى‌[٢] كه آيات خود را به او داديم، بر آن‌ها بخوان كه سرانجام خود را از آن آيات تهى ساخت و شيطان در پى او افتاد و از گمراهان شد!

خداوند به پيامبر خود صلّى اللّه عليه و اله مى‌فرمايد:

إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ‌؛[٣]

تو هركس را دوست دارى هدايت نمى‌كنى، بلكه خداوند هركسى را بخواهد هدايت مى‌كند.

از ديد منصفانه ادعاى اين كه فقط ديدن پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و ديدار با آن حضرت صلّى اللّه عليه و اله سبب عدالت و به دست آوردن بهشت مى‌شود، پذيرفتنى نيست و اين اشتباه ديگرى است از مدعيان عدالت صحابه كه پس از اشتباهشان در تعريف صحابه بروز كرده است.

مسئله عدالت همه صحابه از نظر موضوع و محمول‌[٤] از ريشه، باطل است. براى روشن شدن مطلب به مثال‌هايى دراين‌باره توجه كنيد:

دو برادر يا دو رفيق را فرض كنيد كه يكى از آن‌ها در خانه مشغول عبادت، دعا، گريه و تضرع مى‌باشد و ديگرى براى خوش‌گذرانى و لهو و لعب از خانه خارج مى‌شود و به طور ناگهانى در بين راه چند لحظه‌اى پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را مى‌بيند و با پيامبر صلّى اللّه عليه و اله‌

[١] . اعراف، آيه ١٧٥ و ١٧٦.

[٢] . بلعم باعورا.

[٣] . قصص، آيه ٥٦.

[٤] . يعنى نمى‌توان هركسى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را ديده و يا پيامر صلّى اللّه عليه و اله او را ديده صحابى خواند و به عدالتش اذعان كرد( مترجم).