عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٨ - فصل اول احاديثى در ستايش صحابه

مثل اصحاب من در ميان امت، مانند نمك در طعام است، كه طعام مفيد و درخور استفاده نمى‌شود مگر با نمك.

- در كتاب اصابة به نقل از ترمذى و ابن حبان در كتاب صحيح از حديث عبد اللّه بن مغفل گفته كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فرمودند:

اللّه اللّه في أصحابي، لا تتّخذوهم غرضا، فمن أحبّهم فبحبّي أحبّهم، و من أبغضهم فببغضي أبغضهم، و من آذاهم فقد آذاني، و من آذاني فقد آذى اللّه، و من آذى اللّه فيوشك أن يأخذه.[١]

خدا را درباره اصحابم در نظر بگيريد، آنان را هدف تهمت و بدگويى قرار ندهيد، هركس آنان را دوست دارد، پس به دوستى من دوست مى‌دارد و هركس به آنان بغض بورزد، پس به سبب بغض من به آنان بغض ورزد و هركس آنان را اذيت كند مرا اذيت كرده است و هركس مرا اذيت كند، همانا خدا را اذيت كرده است و هركس خدا را اذيت كند، به زودى مؤاخذه مى‌شود.

- و فيها عن الجابر قال قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله:

إنّ اللّه اختار اصحابى على الثقلين سوى النبيين و المرسلين؛

خداوند اصحاب مرا بر جن و انس، به جز انبيا و مرسلين برگزيد.

روايات ديگرى وجود دارد كه در تمجيد صحابه نقل شده است.[٢]

به باور نگارنده اگر مى‌خواهند، عدالت صحابه را با اين روايات اثبات كنند، دور محال لازم مى‌آيد؛ زيرا حجيّت اين روايات بستگى به اثبات عدالت نخستين راوى دارد كه خود او نيز از صحابى است. اگر فرض هم بر اين باشد كه با اين روايات عدالت صحابه اثبات مى‌شود، اثبات عدالت صحابه با عدالت صحابه دور محال است.

[١] . ابو نعيم، احمد بن عبد اللّه، الامامة، ص ١١.

[٢] . الاصابة فى تمييز الصحابة، ج ١، ص ١٤.