عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦١ - فصل دوم عدالت صحابه از ديدگاه ابن ابى الحديد و نقيب ابو جعفر

دوستانش را واجب كرده است؛ زيرا عقل بر آن دلالت دارد كه خداوند به سوى آن ارشاد فرمود:

لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ‌؛[١]

قومى را نمى‌يابى كه به خدا و روز قيامت ايمان داشته باشد و كسانى را كه با خدا و رسولش مخالفت كرده‌اند، هرچند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا قوم آنان باشد دوست بدارند.

و ايضا:

وَ لَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ النَّبِيِّ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ؛[٢]

اگر به خدا و پيامبر و آنچه كه به سوى او نازل شده، ايمان مى‌آوردند، آنان را به دوستى نمى‌گرفتند، ليكن بسيارى از ايشان نافرمانند.

در آيه ديگر فرموده:

لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ‌؛[٣]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد قومى را كه خداوند بر آن‌ها غضب نمود دوست مداريد.

مسلمانان اجماع دارند كه خداوند دشمنى با دشمنانش و دوستى با دوستانش را واجب كرده است؛ از اين منظر كه حب و بغض فى سبيل اللّه واجب است، و [از طرفى‌] ما متعرض دشمنى با احدى در راه دين نشويم و از احدى برائت و دورى نجوييم، حتما دشمنى ما با قوم دشوار خواهد بود. اگر گمان بريم كه خداوند ما را با اين سخن كه «بار خدايا كار [صحابه‌] از پيش چشم ما غائب بود، پس كنجكاوى در كارى كه در

[١] . مجادله، آيه ٢٢.

[٢] . مائده، آيه ٨١.

[٣] . ممتحنه، آيه ١٣.