عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٠ - فصل دوم عدالت صحابه از ديدگاه ابن ابى الحديد و نقيب ابو جعفر

آيا مناسب است كه مردم و رعيت در امور پنهانى كه بين پادشاه و همسرش، فرزندان عمويش، زنانش و اهل سرّش مى‌گذارد، كنجكاوى كند؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و اله داماد معاويه بود؛ زيرا ام حبيبه، خواهر معاويه، همسر پيامبر بود. ادب اقتضا مى‌كند كه حرمت برادر براى رضاى ام المؤمنين (ام حبيبه) نگه‌داشته شود.

چگونه لعن كسى كه خداوند بين او و پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مودت و دوستى قرار داد جايز است؟

مگر همه مفسران نمى‌گويند آيه‌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الَّذِينَ عادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً[١] درباره ابو سفيان نازل شد كه سبب آن داماد ابو سفيان شدن پيامبر صلّى اللّه عليه و اله با بود؛ زيرا دختر وى را پيامبر به همسرى گرفت.

همه اختلافات و مشاجره‌هاى بين صحابه كه شيعه نقل مى‌كند، ثابت نشده است و صحابه مانند فرزندان يك مادر بودند. در دل از هم رنجشى نداشته‌اند و هيچ اختلاف و نزاعى بين آنان رخ نداده است.

ابو جعفر رحمه اللّه گفت: من به سخنى به همين معنا از بعضى از زيديه دست يافتم و بر آن تعليقه و حاشيه زدم و ديدگاه خود را كه در نقض و ردّ ابى المعالى جوينى است، بيان كردم.

اكنون آن را براى شما بيان مى‌كنم تا با دقّت و تأمل در آن از آنچه ابو المعالى جوينى گفته است بى‌نياز شويد.

من به دليل بيمارى نمى‌توانم طولانى سخن بگويم. سپس از ميان كتاب‌هايى كه در كنارش بود، رساله‌اى بيرون آورد و حاضران وى را تحسين كردند و من (ابن ابى الحديد) خلاصه آن را در اين‌جا مى‌گويم:

ابو جعفر گفت: مگر غير از اين است كه خداوند دشمنى با دشمنانش و دوستى با

[١] . ممتحنه، آيه ٧.