عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٣ - فصل دوم عدالت صحابه از ديدگاه ابن ابى الحديد و نقيب ابو جعفر

خداوند معصيت‌كاران را لعنت كرده است:

لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‌ لِسانِ داوُدَ؛[١]

كافران بنى اسرائيل، بر زبان وارد لعن و نفرين شدند.

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً؛[٢]

[بى‌گمان‌] كسانى كه به خدا و پيامبر او آزار مى‌رسانند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و برايشان عذابى خفت‌آور مهيا ساخته است.

مَلْعُونِينَ أَيْنَما ثُقِفُوا أُخِذُوا وَ قُتِّلُوا تَقْتِيلًا؛[٣]

از رحمت خدا دور گشته‌اند و هركجا يافته شوند؛ گرفته و سخت كشته خواهند شد.

خداوند به ابليس مى‌فرمايد:

وَ إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلى‌ يَوْمِ الدِّينِ‌؛[٤]

تا روز جزا لعنت من بر تو باد.

إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرِينَ وَ أَعَدَّ لَهُمْ سَعِيراً؛[٥]

خداوند كافران را لعنت كرد و براى آن‌ها آتش فروزانى آماده ساخت.

اما سخن كسى كه مى‌گويد: «چه ثوابى در لعن وجود دارد؛ زيرا خداوند متعال به مكلف نمى‌گويد: چرا لعن نكردى، بلكه مى‌گويد چرا لعنت كردى؟ اگر بگويد كه خداوندا مرا بيامرز، بهتر از اين است كه لعن خداوند را متوجه شخص معينى كرد، و اگر انسانى در همه عمر خود ابليس را لعنت نكند، براى آن مؤاخذه نمى‌شود.»

[١] . مائده، آيه ٧٨.

[٢] . احزاب، آيه ٣٣.

[٣] . همان، آيه ٦١.

[٤] . ص، آيه ٧٨.

[٥] . احزاب، آيه ٦٤.