عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧١ - فصل اول آيات قرآن در مدح صحابه

مؤمنان كسانى‌اند كه چون خدا ياد شود، دل‌هايشان بترسد و چون آيات خدا بر آنان خوانده شود بر ايمانشان بيفزايد، و بر پروردگار خود توكل مى‌كنند، [آنان‌] كسانى هستند كه نماز را برپا مى‌دارند و از آنچه به ايشان روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند. آنان مؤمنان حقيقى هستند، براى آنان نزد پروردگارشان درجات و آمرزش و روزى نيكو خواهد بود.

- الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ* يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ لَهُمْ فِيها نَعِيمٌ مُقِيمٌ* خالِدِينَ فِيها أَبَداً إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ‌؛[١]

كسانى كه ايمان آورده و هجرت كرده و در راه خدا با مال و جانشان به جهاد پرداخته‌اند، نزد خدا مقامى هرچه والاتر دارند و اينان رستگارند. پروردگارشان آنان را از جانب خود، به رحمت و خشنودى و باغ‌هايى [در بهشت‌] كه در آن‌ها نعمت‌هايى پايدار دارند، مژده مى‌دهد [كه‌] در آن‌ها جاودانه خواهند بود.

در حقيقت، نزد خدا پاداشى بزرگ است.

به باور نگارنده، آيه شريفه مزبور تنها به مهاجرانى اشاره مى‌كند كه ايمان آوردند و سپس به حبشه يا مدينه هجرت كردند و با مال و جانشان- تا زمان نزول آيه-[٢] در جهاد شركت كرده‌اند. توصيف آنان در اين آيه بهتر و نيكوتر از توصيفى است كه در آيه اول بيان شد.

به‌هرحال، سياق اين آيه مانند آيه پيشين، به نحو قضيه خارجيه است، نه حقيقيه،

[١] . توبه، آيه ٢٠- ٢٢.

[٢] . چه اندازه بين مؤمنان در اين آيه و مؤمنانى كه در آيات بعدى خداوند از آنان ياد كرده است فرق است: كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكارِهُونَ* يُجادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ( انفال، آيات ٥- ٦).