علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٢٧

که امام عسکري٧ در اين سال به شهادت رسيد.

ح) ادبيات سخن

عبدالرحمن بن محمد نسبت به ائمه: احترام ويژه‌اي معمول نمي‌دارد و حتّي به ايشان کنايه زده يا فعل يا قولشان را زير سؤال مي‌برد. او در جايي به امير المؤمنين٧ جسارت کرده است. وي براي ابو هريره از تحيت استفاده مي‌کند، ولي در بيشتر موارد براي اماماني که جزو صحابه بودند _ يعني امام علي، امام حسن و امام حسين: _ تحيتي نمي‌آورد. وي براي امام علي٧ از تحيت «رضي الله عنه» استفاده کرده که براي همه صحابه استفاده مي‌شود و تحيت «کرّم الله وجهه» را نمي‌آورد. او براي عايشه، تحيت مي‌آورد، ولي براي حضرت فاطمه٣ معمولاً از تحيت استفاده نمي‌کند.

نويسنده در جاهاي مختلف کتابش، به روحانيت شيعه اهانت کرده و آنها را شکم‌پرستاني معرفي مي‌کند که براي پُر کردن بطون خود از عوام، خُمس مي‌گيرند و مجالس عزاداري به راه مي‌اندازند. وي برخي از بزرگان را با عنوان «کذّاب» يا «کذّاب اشر» نام برده است. او همچنين آيت الله سيستانيK، علامه مجلسي;، آيت الله خويي; و بعضي ديگر از علما را مسخره مي‌کند.

مصنف، ابوريه را به خاطر تشکيک در مباني اهل‌سنّت، مترفّض مي‌خواند. او در بسياري از سخنانش همانند ساير وهابيان، از ادبيات غيرعلمي براي حمله به شيعه استفاده کرده است؛ مثلاً درباره غدير مي‌گويد:

شيعه بايد در روز غدير عزا بگيرد نه جشن؛ زيرا روز شکست شيعه است.

نتيجه‌گيري

کتاب استدلال الشيعة بالسنة النبوية از نگاشته‌هاي مهم وهابيان بر ضدّ شيعه است. نويسنده اين کتاب، از بزرگان سلفيه بوده و تحت تربيت علمي و فرهنگي آل سعود قرار داشته است. عبدالرحمن بن محمد سعيد دمشقيه، مجموعه احاديث و دانش‌هاي شيعي را تضعيف کرده و آن را سليقه‌اي و بدون مبنا يا برگرفته از آثار اهل‌سنّت دانسته است. وي به مباحث اختلافي ميان شيعه و وهابيان پرداخته و ضمن دفاع از عقايد وهابيت، حملات تندي را عليه شيعه، سامان داده است. او ديدگاه وهابيان را عقيده اهل‌سنّت و جماعت مي‌شمرد. وي با جست‌وجوي اندک و بدون نقل کمينه‌اي از نگاشته‌هاي شيعه، به