علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ١٢
سيد حسن نصر الله اختصاص دارد.[١٣]
ب) نگاهي به مقدّمه
نويسنده، انگيزه خود را از نگارش اين رساله، رسيدن به خوشبختي با دفاع از سنّت پيامبر و ابطال اباطيل شيعه دانسته و معتقد است همه شبهات شيعه را درباره احاديث نبوي، جمعآوري و تنظيم و به همراه پاسخش ارائه کرده است. وي ميگويد:
پيش از شروع کار، حدس ميزدم که هر چه را شيعه بدان احتجاج ميکند، ضعيف باشد؛ پس از اين تحقيق ديدم که حدسم درست بود و در مقابل، مشاهده کردم که هر آنچه را شيعه تضعيف ميکند، صحيح است.
البته او بيان نکرده که چرا دلايل شيعه را حذف کرده و صرفاً سخناني مجمل را که شبهه ميخواند، نقل نموده است.
عبدالرحمن بن محمد، شبهات حديثي شيعه را مشمول يکي از گونههاي زير ميداند:
١. احاديث صحيح السندي که شيعه از آن برداشت نامناسب کرده است. نمونهاي از اين روايات عبارت است از:
_ حديث «ثقلين»: مراد از اين روايت، تمسک به اهلبيت نيست؛ بلکه منظورش تحذير از قراردادن اهلبيت به عنوان وسيله رسيدن به دنيا و خوردن مال مردم در قالبهايي مانند خُمس است.[١٤]
_ حديث «من
کنت مولاه فهذا علي مولاه»: از احاديث صحيح السند است، ولي
علّت صدور آن، بُغضي بود که مردم از علي بن ابيطالب داشتند. پيامبر٦ در اين
سخن، مردم را به محبّت علي _ که مساوي با محبت اسلام است _ هدايت
کرد؛ اما اين محبت، مخصوص علي بن ابيطالب نيست، بلکه بايد
همه مسلمانان، يکديگر را دوست داشته باشند.[١٥]
[١٣]. نک: صفحه رسمي نويسنده در فضاي مجازي: www.dimashqiah.com، به تاريخ ٢٥/٣/١٣٩٥ و ساير سايتها و صفحات مرتبط.
[١٤]. وي استدلالات شيعه ذيل ادلّه قرآني و حديثي خمس را به صورت ناتمام مطرح ميکند.
[١٥]. نويسنده به تاريخ صدور اين حديث اشارهاي نکرده و نگفته که اگر محبّتي در اين سطح، بين همه مسلمانان الزامي است، چرا پيامبر٦ بر نام علي بن ابيطالب٧ متمرکز شده است؟ آيا نويسنده، با روايات فضايل ابوبکر و عمر چنين برخوردي ميکند؟